Onte inaugurouse «Simultánea», a mostra dos fondos de Afundación que se fai ao mesmo tempo nas súas sedes de Vigo, A Coruña, Ourense, Santiago, Lugo, Pontevedra e Ferrol
10 oct 2024 . Actualizado a las 05:00 h.Afundación quería facer algo especial para celebrar o seu décimo aniversario. E resolvérono dunha maneira orixinal. Onte tomaba forma todo. Sete exposicións, unha en cada unha das sedes que a entidade ten en Galicia (Vigo, A Coruña, Ourense, Santiago, Lugo, Pontevedra e Ferrol), nas que se pode ver unha selección de obras dos seus fondos. As mostras, que teñen cadanseu título e temática, están conectadas entre si e toman o nome xenérico de Simultánea. Poderanse ver ata o próximo 25 de xaneiro.
A Coruña
«Modo retrato».
Na mostra coruñesa sobresae En familia (1949) de Carmen Rodríguez de Legísima, unha pintura ao óleo dunha familia campesiña no momento de bendicir a mesa, interrompido por unha trasnada que fai a pequena da casa. Eles están en primeiro plano e, ao fondo, a ventá achega profundidade. Esta obra, moi matérica, que interpela ao público, é unha das 78 pezas que compoñen este percorrido pola historia do xénero por excelencia da arte, desde o século XIX ao presente, en Galicia. De cando só eran inmortalizados os nobres a cando a identidade tomou o protagonismo.
Ferrol
«O obxecto contemporáneo e doméstico». Os mundos creativos de 48 artistas danse a man. Dos creadores nados na comarca de Ferrolterra, como Segura Torrella, Loureiro e Jorge Llorca, a pezas con sabor contemporáneo, como o retrato dos bonecos que máis se asocian a Héctor Francesch. Impoñen dous cadros de gran formato de Jorge Cabezas e Quintana Martelo, cuxo A Danae destaca de maneira especial. O ideario da exposición pasa por crear un soño creativo colectivo, que discorre por diferentes camiños. O primeiro, denominado Obxectos na mesa, aborda o bodegón. No denominado Naturezas de interior exhíbese a natureza entendida como representación da beleza do efémero. En Paredes pintadas hai obras de metapintura. En A ollada fragmentada aparecen composicións totalmente heteroxéneas, ademais da pintura, tamén en formato escultura.
Lugo
«Escenas de costa e mar aberto». O capítulo da sede lucense de Afundación propón unha ollada multidimensional sobre o mar, repasando a riqueza creativa da arte galega entre o século XIX e o XXI. Trátase dun periplo expositivo multidisciplinar, comisariado por Paloma Vela, que afonda na simboloxía das paisaxes costeiras tan definitorias de boa parte da identidade galega. Mariñas, portos, barcos e outras paisaxes costeiras inundan as 34 obras de arte dos 31 artistas que expoñen en Lugo. Entre eles, Urbano Lugrís, Lodeiro, Berta Cáccamo, Menchu Lamas, Vari Caramés e Prego de Oliver, ou os lucenses Tino Grandío, Antonio Murado e Christian Villamide.
Ourense
«Espazo aberto á natureza». A rama ourensá de Simultánea centra o seu obxectivo nas diferentes visións do natural ao longo da historia, e como estas conducen a diversas formas de representación da paisaxe na arte. Corenta e unha obras creadas nunha franxa temporal que vai de 1863 —ano no que Serafín Avendaño pintou Paisaje —ao 2009, data na que o fotógrafo Manuel Vilariño creou a súa imaxe Lejano interior. Posiblemente, a obra máis destacada e icónica da mostra é O meu olivo, de Xaime Quessada, un cadro de 1972 que non se parece en nada ao que logo fixo o autor.
Pontevedra
«Abstraccións e mensaxes cifradas». Berta Cáccamo, Raimundo Patiño, Tatiana Medal, Antonio Murado, Manolo Ruibal, Laxeiro —sobresae a súa Abstracción, de 1966—, Almudena Fernández, Leopoldo Nóvoa, Elena Colmeiro… Así ata 32 artistas expoñen outras tantas obras no Café Moderno. Abórdase a linguaxe abstracta como ferramenta de comunicación a través destas pezas realizadas nos últimos 75 anos e que se distribúen en seis bloques: Escuridade narrativa, Esencia cromática, Ritmo e luz, Xeometría creativa, Fragmentos en composición e Texturas en primeiro plano.
Santiago
«Arquitecturas narradas». As obras creadas a partir do espazo arquitectónico e urbanístico conforman o fío condutor en Santiago. Trátase de 47 creacións desde o século XIX ata hoxe. Parte do romanticismo de Jenaro P. Villamil, con Atardecer y ensoñación en un país imaginario (1827), e conclúe na creación audiovisual The Empire State eassy #1 (2010), de Antón Cabaleiro. Na mostra, articulada en seis bloques, hai principalmente pintura, pero tamén escultura, fotografía e videocreacións. Nestas pezas pódese ver desde iconografía da arquitectura rural a outras máis exóticas. Inclúe o óleo pintado por Urbano Lugrís en 1948, Fiesta.
Vigo
«Voar coa imaxinación». Levitando é o título do óleo pintado por Alfonso Costa en 1990, presente na exposición viguesa. Nesta obra, Alfonso Costa (A Coruña, 1943) fai gala dunha indiscutible personalidade pictórica, onde a materia parece diluírse e desaparecer ante o espectador. O resultado é unha obra de contrastes: dinamismo-estatismo, corpóreo-lixeiro ou oscuridade-luminosidade, que permite apreciar o dominio técnico co que o seu autor aborda todas as súas obras, conseguindo nesta ocasión un dos seus traballos máis completos e interesantes.
Noticia elaborada coas achegas das delegacións de La Voz da Coruña, Ferrol, Lugo, Ourense, Pontevedra, Santiago e Vigo