Roberto Varela, volta á praia da infancia

Héctor J. Porto REDACCIÓN / LA VOZ

CULTURA

Reflexos da vida errante dun diplomático. Na única fotografía do libro na que sae Roberto Varela, o autor aparece de costas, escrutando os reflexos na auga dunha piscina baleira. O autor rastrexa o pasado, a memoria -«mestura de recordo e esquecemento»- da súa vida errante, lendo entre os reflexos que abondan nas imaxes, as brumas, as sombras, os perfís esvaídos dos edificios, as cousas..
Reflexos da vida errante dun diplomático. Na única fotografía do libro na que sae Roberto Varela, o autor aparece de costas, escrutando os reflexos na auga dunha piscina baleira. O autor rastrexa o pasado, a memoria -«mestura de recordo e esquecemento»- da súa vida errante, lendo entre os reflexos que abondan nas imaxes, as brumas, as sombras, os perfís esvaídos dos edificios, as cousas.. Chan da Pólvora

O exconselleiro de Cultura e diplomático arousán publica un libro de fotografías nunha nostálxica busca da patria íntima, da identidade, da memoria

25 ene 2021 . Actualizado a las 05:00 h.

A vida errante de Roberto Varela Fariña (Dena, Meaño, 1959) converteuno nun apátrida. Marchou da casa con 11 anos e aínda ten pendente o regreso. O trienio que pasou en Galicia como conselleiro de Cultura de Feijoo (2009-2012) deulle que pensar. Lémbrao como unha experiencia moi rica no persoal, e non fala de política, senón do que foi verse por fin na súa terra. Aquel parón no labor de facer e desfacer maletas -de empezar de novo en Barcelona, Londres, Kuwait, Bonn, Madrid, Nova York, Montevideo...- supuxo un reencontro coas raíces.

Dende aquela emprendeu unha reflexión paseniño sobre a propia identidade (e a súa busca) da que non desistiu nesta década e que levou ao medio expresivo no que se acha máis a gusto, a fotografía. Niso andaba cando chegou a pandemia e se viu confinado en París -onde traballa actualmente, na embaixada de España-, con tempo para revisar as fotos tomadas e tentar trazar un relato en forma de libro que lle permitira expoñer a súa memoria nómade. Atopou para a edición a complicidade de Antón Lopo e o selo Chan da Pólvora, que dirixe. Entrementres, faleceu a súa nai, Consuelo Fariña, a quen dedica o traballo. «O 2020 foi un ano moi duro. Foino para todos, foino para min. O meu único consolo era sacar adiante este proxecto», acepta o autor. A narración non perdería coherencia, pero esta perda irreparable e as pantasmas do covid-19 tinguiríana -máis se cabe- de melancolía. O tempo que vivimos está xa nas librarías.

Chan da Pólvora

Non está pensado como un libro de fotografías, nin tampouco é unha obra literaria, matiza: «É como un poema visual, que si ten unha narrativa que pivota sobre dous eixes: a memoria e o esquecemento, sobre como as cousas que recordamos se mesturan coas que esquecemos. Todo para deixar no ar unha pregunta, que ben podería ser: onde vai o tempo que pasa?, onde van os nosos recordos? É aquilo sobre o que se interrogaba a cantante Sandy Denny en Who Knows Where the Time Goes? O resto da letra non ten gran interese, pero esa frase sempre me chamou poderosamente a atención».