As Crebas de Francesc Torres

francisco x. fernández naval

CULTURA

O artista Francesc Torres
O artista Francesc Torres maribel longueira

07 jun 2020 . Actualizado a las 05:00 h.

Crebas é o título da exposición de Francesc Torres (Barcelona, 1948), inaugurada o 21 de febreiro no Centro Galego de Arte Contemporánea (CGAC), da que é comisaria Rocío Figueroa. Aberto o museo tras a fase de confinamento causada polo covid-19, a exposición pódese visitar ata final de ano. Non é casual o título. A palabra crebas forma parte do léxico da Costa da Morte e refírese aos despoxos, procedentes de temporais ou naufraxios, que o mar deixa no litoral. Dende que Johán Vilanova incorporou a palabra á literatura, as crebas interprétanse como metáfora da existencia, ese ir deixando anacos de nós no océano da vida. Así o entende Francesc Torres, quen pasa parte do verán nese territorio, onde fixo súa a expresión.

Francesc pertence a o grupo de artistas que, nos Estados Unidos, a principios dos 70, deciden explorar novas vías de expresión, asociando e mesturando o que saben facer: pintura, escultura, vídeo, son, fotografía, performance ou literatura. Con eles nace a instalación multimedia, proposta artística e narrativa que permite empregar todas as linguaxes e contalo todo. Francesc refire ese momento como un intre no que, por razóns que lle seguen parecendo tan incomprensibles como portentosas, os museos importantes abren as portas aos novos creadores que revolucionan o panorama artístico. Daquela, o museo deixa de ser un receptor e expositor de arte xa existente e, sen renunciar a iso, pasa a producir exposicións baseadas en proxectos que se materializan no seu espazo e que teñen vocación efémera, pois desmóntanse ao final.

Na instalación multimedia Torres atopou o medio que lle permitiu reflexionar sobre canto é obxecto do seu interese: o corpo e a sexualidade; a memoria, en particular as guerras do século XX; a dialéctica entre cultura e poder; a relixión e os seus extremos; o automóbil e a velocidade como metáforas do noso tempo; o respirar agónico do lugar ou o obxecto abandonados. Hoxe, a súa obra, é referente da arte contemporánea internacional.