«Longa noite»: Elexía de imaxes e verbas

Eloy Enciso propón un poema visual con sensibilidade literaria e pictórica para achegar reflexión, pensamento e emoción sobre un período escuro da historia


A elexía é queixume, dor, desgraza, e na Galicia da Guerra Civil, pese a non haber fronte bélico, as armas falaron igualmente, sendo un tempo agónico, de pesadumes e tristezas estendidas á posguerra. Longa noite ben podería ser un poema visual que debe moito á sensibilidade pictórica de Mauro Herce -por certo, o mesmo fotógrafo de O que arde- e ao ton autoral de Eloy Enciso, que deixa ao carón as pistolas para dar ás verbas toda a súa forza dramática. Son as de últimas cartas anónimas antes do «paseo» ou o pelotón de fusilamento e as de escritores como Max Aub, Luis Seoane, Ramón de Valenzuela e Alfonso Sastre, entre outros, peneiradas coa sutileza dun realizador con mirada propia, que dota ao seu cinema de matices frescos, mergullándose na alma da memoria, a que se mantivo en voz baixa no exilio interior e a que alumeou forte no desterro. A súa coralidade tenta a inmersión na longa noite de pedra que cantou Celso Emilio, para lela en clave actual, ao cabo aínda vixente.

Máis aló da atinada selección dos textos e da aludida sensibilidade pictórica -fascinante a secuencia de peche, esa sorte de dramático labirinto…-, acerta na opción elixida para recrear a peripecia dese home que, anos despois, regresa á súa aldea nas montañas e vaise atopando a personaxes que lle debullan un pasado con ecos de presente. Especialmente afortunada é a secuencia da partida de cartas, tenebroso resumo dunha época de despropósito e de morte, de liberdade cernada. E mesmo o papel da parella de esmoleiros.

Finalmente, a achega de Enciso avanza un paso máis en implicar ao público na mensaxe, en seducir ao espectador a favor doutra maneira de enfrontar o cinema, o galego en particular. A simbiose entre imaxe e palabra é tamén unha declaración a prol dun espazo de imaxes, de «reflexión, pensamento e tamén emoción», como declaraba o autor días atrás a Xesús Fraga neste diario. Afirmaba o pope Tarkovski que «calquera creación tende á sinxeleza […], que supón un tender á profundidade da vida reproducida». Longa noite é unha tan profunda como espida elexía dun tempo de feitos e de voces que non esmorecen.

«LONGA NOITE»

España, 2019.

Dirección e guion: Eloy Enciso.

Fotografía: Mauro Herce.

Intérpretes: Celsa Araujo, Misha Bies Golas, Nuria Lestegás, Suso Meilan, Manuel Pumares, Verónica Quintana.

Drama.

93 minutos.

Eloy Enciso: «A historia non é unha liña recta, ten vasos comunicantes»

xesús fraga
Misha Bies Golas, nun fotograma de «Longa noite»
Misha Bies Golas, nun fotograma de «Longa noite»

O cineasta fai un retrato fílmico e literario complexo da posguerra en «Longa noite»

Celso Emilio Ferreiro destilou os anos de posguerra nunha longa noite de pedra. Dese sintagma Eloy Enciso (Meira, 1975) toma os dous primeiros elementos para titular un novo filme que chega aos cines galegos o xoves día 5 e reflectir unha atmosfera que, en efecto, semella vivir nunha esfera opresora fóra do tempo. Longa noite, que pretende ser unha achega dende o cine e a literatura a unha realidade complexa como foron os primeiros anos do franquismo, é unha película singular na súa formulación. O director traballou cun elenco de actores non profesionais, encabezado por Misha Bies Golas -máis coñecido na súa faceta de artista plástico-, que levan á pantalla uns diálogos inspirados en textos de autores como Seoane, Fogwill ou Aub, ademais de cartas de presos daquel tempo.

Seguir leyendo

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
8 votos
Comentarios

«Longa noite»: Elexía de imaxes e verbas