Luisa Castro: «"Baleas" débello todo aos lectores que mantiveron vivo o libro 30 anos»

Miguel Sande Corral
miguel sande REDACCIÓN / LA VOZ

CULTURA

lisbeth salas

Galaxia vén de publicar unha edición especial do libro da directora do Instituto Cervantes en Bordeos

25 jul 2018 . Actualizado a las 05:00 h.

«Pasaron xa 30 anos da escrita deste libro, pero recordo moi ben a imaxe que lle deu lugar: meu pai e mais eu nunha tarde do ano 86 varados coma cachalotes na factoría de Morás, en Xove, mirando para o mar e diante dos vellos raíles oxidados...». Quen lembra é Luisa Castro (Foz, 1966), poeta, escritora, que na actualidade dirixe o Instituto Cervantes en Bordeos e que vén de publicar en Galaxia unha edición especial polo 30.º aniversario dese seu libro de poemas, Baleas e baleas.

«Baleas -di- foi algo que eu escribín coma unha homenaxe á miña xente. A iniciativa de Galaxia de reeditalo agora, e de celebrar este trinta aniversario, encheume de alegría; xa non contaba con algo así. Pero no limiar quedoume fóra algo moi importante, que é dar as grazas aos lectores que mantiveron vivo este libro durante tanto tempo. Baleas débello todo ás xeracións sucesivas de lectores e de poetas máis novos que o adoptaron dalgunha maneira como unha referencia, e iso si que é un milagre. E polo demais, si, ese é o mundo da miña infancia, o universo dun mariñeiro e dunha muller que traballaba na fábrica de conservas, visto pola súa filla: o que eramos eu e mais miña irmá con meus pais e mais coa miña sobriña, que acababa de nacer. Aquela era a miña mitoloxía. E eu quería traducir todo iso a unha linguaxe propia sen traizoar o que eran eles e un mundo a piques de desaparecer. Por exemplo, eu recordo aínda da miña infancia que se compraba carne de balea nas carnicerías, que era máis barata que a de tenreira. Recordo naufraxios, amigos de meu pai que perderon a vida no mar, e quería contar todo iso».

-Que supón para vostede esta nova edición en Galaxia? Con que ollos ve hoxe este poemario?

-A xente di que nunca volve sobre o escrito, pero eu ás veces fágoo. En parte escribimos para coñecernos un pouco mellor e en Baleas hai cousas que aínda me falan de quen son, que me lembran quen son. Por exemplo, na segunda edición que se publicou eu fixera unha limpeza de algúns poemas case por autocensura, por corrección política. E agora, nesta nova edición de Galaxia, a suxestión de Ismael Ramos [o editor que levou adiante esta tarefa], incluín eses poemas e doume conta de que aínda están vixentes. É como volver a aquela casa barata de Foz e a aquel piso de estudantes de Santiago onde foron escritos. Son poemas sobre internados nos que nunca estiven, pero que tiña no meu imaxinario; nas lecturas que facía de rapaza, de libros de serie B. En Baleas había unha mestura de xéneros, de niveles, unha especie de roupa vella, todo cabía alí.