Capítulo XXX: Little boy

Triséximo capítulo da novela por entregas «A senda de sal» de F. J. Fernández Davila


O oficial alemán, abandonado polo Führer no Formigillo, o das minas de volframio, respirou aliviado o tempo xusto para que un refacho de metralleta o tombara na cuberta. Tiña o traxe cheo de crespóns vermellos, e a cabeza esburacada pola sorpresa. Toda a escolta do home-caveira sufriu o mesmo destino, mentres eu apenas podía agocharme no tambuche, coas mans no couquizo e o corazón nun puño.

Unha segunda explosión submarina moveu o barco pola banda de estribor e chantoume fóra do refuxio. Golpeei a cara contra a borda. Ese era o torpedo de graza, o remate sobreagudo que certificaba a desaparición do submarino baixo as xélidas augas do occidente das Cíes, cheas subitamente de sangue e aceite.

Deitado sobre a madeira, con media testa fóra, contemplei aquel enorme cetáceo afundirse e brillar. Desaparecía inzado de pequenas explosións, estrelas efémeras e moribundas que anunciaban o fin dunha época escura e o principio doutra máis incerta.

Non quedei a esperar. Botei os cadáveres pola borda, e puxen rumbo a casa con toda a potencia que daba o corazón enfeitizado do meu vapor. Quería chegar antes de que o sarxento se decatase da desgraza, antes de que a ausencia de noticias o fixera sospeitar e fuxir coa miña nai atada polos pulsos. Cheguei a porto coma un lobo esfameado, e saltei ao peirao sen amarrar o Formigillo. Non me fixo falla correr. A miña nai choraba xa, sentada na porta. O señor Torres apuntábaa aínda coa súa pistola, guiada por unha man fría e morta de militar. O seu corpo inerte tíñaa aínda ben suxeita, coma nun espasmo interrompido, coma nun último acto reflexo que quedara confinado no tempo para sempre.

Abraceina como se nunca o fixera antes, e limpeille a bicos o sangue da cara. Despois entrei na casa e vin a Christian ferido. O inglés chegara nunha motocicleta que acabara por estampar no coche do sarxento. A pelexa fora ruín. O teito e as paredes estaban cheos de buratos. Ningún veciño acudiu, a miña nai tampouco mo tería permitido a min.

Christian incorporouse con dificultade, apertando con forza a súa ferida do costado. Utilizou a radio para comunicarse no seu idioma, e agardamos xuntos no peirao a que chegara un coche da Compañía.

«¿Que cres que pasou esta noite, Anxo?», preguntou mentres sentaba ao meu lado.

«Non pasou nada -respondín-, comunistas armados metrallaron a casa e atacaron á miña nai».

O inglés sorriu tranquilo e miroume. «A túa nai xa non está segura aquí», espetou. «Utilizarana máis veces para chantaxearte, e algún día acabarán por facerlle dano de verdade».

Torcín o xesto e suspirei recoñecendo o que xa temía.

«Ti tampouco debes quedar, little boy», continuou o estranxeiro. «Hai un lugar agochado para ti na historia que empezou o teu pai. E aínda temos moitas páxinas por escribir». Respirou. «Pola radio dixeron que atoparon uns corpos nas Cíes. Son cousas que pasan, remates da guerra que agoniza. O estraño é que os cadáveres eran todos de home, e botan de menos a unha nena e unha muller».

«Subiron con Hitler, un minuto antes de que os vosos amigos afundiran o submarino». Respondín sen pensar.

A noite claudicaba en Panxón, no intre en que Christian e a miña nai subían ao transporte da Compañía. Eu prometín xuntarme con eles en Vigo, despois de recoller unhas cousas na casa.

A máquina do Formigillo clausurou a xornada cun asubío involuntario. O derradeiro quilo de vapor tallou no aire un xemido, e internouse no mar en compaña do vento. Na súa bodega latían dous corazóns asustados, sereas durmidas que rescatara do océano para devolvelas á terra.

RESUMO

O mozo, obrigado polas autoridades, serve á súa patria transportando a unha parella de mediana idade ata detrás das Cíes. Tamén o acompañan a súa escolta e un oficial alemán, xunto coa súa muller e a filla. A nai do rapaz queda retida na casa polo sarxento Torres, en garantía de que todo saia ben. A parella de mediana idade sobe a un submarino, e pouco despois este é torpedeado polos aliados. Segundos antes, o mariñeiro cae na conta de que o pasaxeiro de mediana idade é o home-caveira dos seus pesadelos.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
10 votos
Comentarios

Capítulo XXX: Little boy