«Vivir infantilmente é a mellor forma de vivir»

CULTURA

A poeta e académica Luz Pozo asegura que o gran amor da súa vida é Borges: «O 'Aleph' pareceume extraordinario en todos os sentidos»

03 ene 2016 . Actualizado a las 05:00 h.

Baixo a mirada atenta da súa nai, que observa dende un lenzo da parede, Luz Pozo Garza (Ribadeo, 1922) dálle corda nunha hora a moitos anos. «Á miña nai gustábanlle moito os xoguetes mecánicos. Por iso ás veces lle poño un carrusel á noite, antes de ir durmir». Aos seus 93 anos, a poeta di que aínda é unha nena fascinada co patinete. «Non é un aparello corrente. É un medio único [risos]. Creceu comigo. Cando saio a un estrado a falar, meu fillo di: ¡mamá, non fales do patinete! Pero non podo evitalo».

-¿Levouna moi lonxe?

-Moito. Pecho os ollos e vén sempre o patinete. É coma volver á infancia, ao cantón de Viveiro. Fun unha nena moi feliz cantando anuncios da Bayer no cantón coa miña amiga Altita Pla. Alta Gracia Pla. Cando ía buscala á casa e lle dicía «¡Baixa, Altita!» ela saía sempre coma unha sombra: «Non me chames Altita, que non me deixan baixar. Chámame Alta Gracia». Ela aínda vive. Pero non sei qué ten estes días. ¡Non sei qué ten...! 93 anos.

-¿Como era iso de cantar anuncios?

-Eu recordo Viveiro de nena como unha praza con catro farmacias. Iamos á de don Emilio e pedíamos os anuncios que chegaran. Eran moi bonitos, de cartón brillante, case parecían un parchís. Despois saiamos á rúa con eles, a cantar as bondades da aspirina corifina.