Algunhas das máis poderosas historias


A Francisco e a min xúnguennos unha morea de cousas, pero máis que ningunha outra, a envexa. Unha envexa mutua e malsá, como son as envexas que importan. El envexa de min a suposta habilidade para bentitular as cousas, e eu envexo del a súa capacidade para fabular e esa enorme fábula que é a súa propia historia.

A súa vida é un tango nunca escrito do que algúns sabemos tonadas ben fermosas que non nos privamos de cantigar ás veces para escarnio de tibios e melindrosos. Un romance arrabaldeiro e portuario, escrito a golpes de paixón e de silencio. A súa personalidade e a súa biografía teñen os perfís xustos para ser habitadas polo mito. Noutras latitudes, o seu sería o perfil que lle inventarían a outro para ver de lle dar apresto de maldito. Pero nel nada é invención. Cada cicatriz, cada coitelada da vida, cada enruga das que se abren camiño coma ríos no seu rostro rillote e xeneroso, é unha historia vivida ou ensoñada agardando pola voz que a conte. E non lle importa que esa voz non sexa a súa.

Escribe tanto coa alma que non dá escrito abondo e non hai alma que chegue cando hai tanto que contar e tan poucos que te escoiten. Viviu e ensoñou demasiadas historias como para contalas todas. De aí que as esparexa coma semente, agardando que frutifiquen e dean froito noutros.

Algunhas das máis poderosas historias que escoitei nunca sobre as que erguer sólidos dramas ou requintadas comedias, escoiteillas a el. E máis dunha vez teño pensado en riparllas e facelas propias. O destino natural de moitas delas sería o teatro, pero o teatro quere saber pouco das voces dos escritores de hoxe. O destino do común das outras sería a ficción televisiva ou a cinematográfica.

Esa ficción nosa en imaxes que el tantas veces ensoñou e pola que tanto leva apostado e que agora se empeza a dar, ignora que hai por aí un tal Paco Taxes que diso sabe moito.

Se este non fose o país que fixeron del uns poucos, e ser escritor fose ademais dun oficio un xeito de vivir e non só un exercicio de virtuosismo baleiro e mortuorio, a súa voz remataría apagando a de outros moitos. Pero a el nunca lle gustou competir, e menos con regras de xogo dubidosas, de aí que fale baixiño e aos poucos. Si se perde, malo, e si se gana, peor

Este texto foi lido por RVB na homenaxe a Francisco Taxes no Pub Dublín o 26 de Xullo de 1999, o día que cumpría 59 anos.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
2 votos
Tags

Algunhas das máis poderosas historias