«O corazón da Branca de Neve», de Francisco Castro
02 ago 2013 . Actualizado a las 00:47 h.Alberto entrou no bar e o primeiro pensamento que lle veu á cabeza era que ía mal vestido.
Os fregueses daquela cafetería do barrio de Teis, en Vigo, exactamente cinco, botando unha partida de dominó, pouquísimos en realidade en relación á amplitude do local, ergueron os seus ollos cansos dende as cadeiras de escai rotas por todas partes, para reparar naquel fulano tan elegante e tan estraño que viña de entrar pola porta e a quen non viran na vida. Co dedo índice da man esquerda subiu as gafas de pasta que se lle caían, si, pola suor. Unha señora dunha idade imposible de calcular achegóuselle e el, antes de que ela abrise a boca, pediu unha tónica fría e sen xeo. Alberto recibira a chamada do Branco había dúas horas. Unha conversa que coma todas as anteriores, durara menos dun minuto.
-Quero que esteas ás seis e media no Burela, unha cafetería da rúa García Barbón. Está alí ás seis e media en punto. Nin se che ocorra chegar tarde. Teño o que queredes. Lévovolo a esa hora. Ou estás ou pásollo a outros.
Toda a conversa foi esa. Un soliloquio.
Alberto e Sonia levaban esperando ese momento moito tempo, aproximadamente dous anos dende que aquel médico lles dixo que el sabía de certos amigos que vos poden axudar.Alberto lembra, mentres bota a tónica nun vaso de tubo gastado que quizais algún día foi de cristal transparente, o exacto instante no que o médico dixo aquilo. E lembra, sobre todo, as bágoas de Sonia despois do veredicto clínico.
Neste tempo, dende que empezaron a pagar, ao primeiro pequenas cantidades para iniciar a xestión, como dixera o médico, ata os case que 12.000 euros que custara finalmente, case que sempre pagado en pequenas cantidades enviadas nun sobre a un apartado de correos (Alberto imaxinaba que do Branco ou da súa organización), Alberto esforzárase en repetirse a si mesmo que non estaba a facer algo malo. E que, ademais, que o facía polo amor que sentía por Sonia. A súa dor era esnaquizadora para el. A súa dor era un tormento que lle machucaba no cerebro día si e día tamén. Amaba profundamente a Sonia. Quería que fose feliz.
E si, quizais hoxe, cando chegase a casa, Sonia podería comezar a ser feliz.
O médico comprometérase a asinar todos os papeis que fosen necesarios. Os trámites coa administración non ían ser problema ningún. Como o galeno lle explicara, era algo que xa tiña feito antes. E que se sorprendería da cantidade de xente, incluso alí, na mesma cidade de Vigo, que xa solucionaran o seu grave problema dende había moito tempo e grazas á organización do Branco. Na segunda ou na terceira conversa el atrevérase a preguntar pola identidade do Branco. Díxolle ao médico que tiña dereito a saber quen estaba detrás de todo aquilo. O doutor recomendoulle non facer preguntas.
As seis e media en punto sooulle o móbil.
-Achégate á porta. Baixo do coche e doucho.
Alberto tragou dun só grolo a tónica con xeo sen case que respirar. Deixou un billete de cinco euros e case que berrou, ao tempo que marchaba correndo, que quedasen co cambio.
Púxose na porta. O corazón a lle saír pola boca. Un Renault Scénic azul cheo de raiazos polas portas parou canda el. Alberto agachou a cabeza por ver algo. Saíu un home novo. Encarapuchado. Gafas escuras.
Traía un vulto na man.
-Alberto?
Asentiu coa cabeza. Púxolle o paquete na man, entrou no coche e saíu a fume de carozo. O bebé aínda tiña restos de sangue na cabeza. Tiña a boca un pouco aberta.
Convencido de que ía darlle un infarto, Alberto dirixiuse co seu fillo cara o seu coche e o seu incerto futuro.