Baixo os seus pés, as ondas bican docemente as rochas da costa. Sentados nunha bancada, dous vellos contemplan o sol afundíndose no mar moi lentamente, se cadra porque non quere deixar de brillar para aqueles que ó miran. «Seica este ano imos ter máis paro». Silencio. «E disque o goberno vai nacionalizar Bankia e din que non nos vai custar nada, pero calquera lles cre». Silencio. «E polo visto a Merkel díxolle a Rajoy que se non nos espelimos imos ter que deixar o euro... non me importaría, nunca fun quen de entendelo». Silencio. «Sentín na tele que a prima de risco anda xa polos cincocentos corenta puntos. Eu non sei quen é ese risco nin coñezo a súa prima pero han de ser mala xente polo que contan porque nos están fodendo todos os días». Silencio. «Claro, a ti estas cousas tanto che teñen. Semella que estás no mundo por estar». Silencio. O sol está a piques de desaparecer na afastada liña do horizonte e os seus derradeiros raios alumean as súas facianas cheas de engurras, froito inequívoco de moitos anos de traballo nese mar que agora xoga alá abaixo. Observa de esguello ó seu amigo que segue coa mirada perdida e descubre, descendendo polo seu rostro... unha bágoa. «¿Que foi?». Silencio. Baixa a mirada. A man do seu compañeiro, esa mesma man que unha vez xurdiu dalgún lugar para agarralo polo brazo coa forza dun guindastre e arrancalo do mar, esa man, está tremendo. Insiste: «¿Que pasou?».
A escuridade invádeo todo. Comeza a soprar unha lixeira brisa.
?Meu fillo levou hoxe o neno ó medico. A quimioterapia non dou resultado e o cancro se está estendendo.
?¿Entón?
Dous vellos contemplan como cae a noite. De súpeto xa nada parece ter importancia e só queda unha cousa? Silencio.
Xaime Naveira Pedreira é pensionista e vive na Coruña.