O móbil


Buscas, moves, remexes todo, Vanesa. Primeiro no teu cuarto: na mesa, nos estantes, nas túas caixas favoritas, entre a roupa da cama, debaixo da almofada e tamén no armario, por se acaso o pousaches alí sen te decatares. Logo no resto da casa: no salón, entre os coxíns do sofá, no moble principal, na mesiña pequena; na cociña, entre os electrodomésticos, no taboeiro onde almorzas, enriba das cadeiras, sobre o microondas; logo no cuarto de baño, que é un sitio que frecuentas, como todo o mundo, pero ti máis, porque alí non te molesta ninguén cando falas por teléfono e tes a intimidade precisa. Mesmo, se non queres que o teu pai te escoite, abres a billa da ducha, para que o ruído da auga caendo apague a túa voz. Pero tampouco está alí, sobre a bañeira ou no tocador. Non está esquecido no lavabo nin no estante do secador do pelo. Finalmente optas tamén por remexer no cuarto de teu pai, no que case nunca entras, ou, mellor dito, no que evitas entrar para que el non entre no teu. Nada. Non está. Non hai rastro del en todo o piso. Onde deixarías o condenado móbil?

Entón colles o teléfono fixo e marcas o teu propio número, que parva, que así é máis doado localizalo, unha vez que soe. Pero marcas o teu número e nin con esas, que non se escoita nin o máis mínimo ruído. Só che faltaría mirar se o deixaches dentro do conxelador ou no peto dun pantalón que meteses na lavadora, pero sabes que iso non pode ser porque ti sempre revisas a roupa antes de botala a lavar, non como teu pai, e ademais non es tan despistada. Imposible.

Entón intentas lembrar cando foi a última vez que o usaches, e parece que che doe a cabeza, como che doía a noite anterior, logo da actuación de Leo Arremecághona, polos cubatas que tomaches no Marrucho, ese local tan guai que frecuentas máis desque o coñeciches a el. Pero onte pola tarde non lembras botar man do móbil, que non o precisaches, e logo a noite foi tan especial, tan longa e docemente empalagosa, que non o necesitabas para nada. Claro, seguro que foi iso, deixáchelo na súa casa, esquecido sobre a mesa de noite, porque onte non estabas máis que para atendelo a el e a túa propia paixón. Que parva, Vanesa, o móbil teno el e ti estabas a buscalo por toda a casa. E, ademais, non o puxeras en silencio? Que parva, como non se che acordou antes? Se o ten el non che importa, é un encanto de tío, o home da túa vida, e está para comelo. Todo un petisuis. Un home XXL. Está máis cachas que Luís Tosar, que Brad Pitt.

Mellor que o teña el, así tes unha desculpa para chamalo de novo. Tampouco é que precises desculpa, porque xa ías chamalo de todas todas, que despois do de onte...

Non é que saibas moitas cousas da súa vida, a verdade, sabes que traballa na Guarda, que ten vinte e pico anos, que seica é economista ou algo así e que estás coladiña por el. Iso é o importante, porque ultimamente lles fuxías aos homes. Sobre todo, porque todos che parecían tan animais coma o cabrón do teu padrasto. Ou tan parvos coma o teu pai.

O piso que ten, case fronte a Santa Marta, é sensacional. De noite é como vivir sobre do mar. Desde a cama, cando te apertabas contra o seu peito, vías as luces das gamelas que andaban ás luras. Un piso sensacional. Non coma o teu. En fin, que o teu, mellor dito, o de teu pai, tampouco está mal, que é un piso novo na zona dos Tendales. Ademais, non vives soa pero case, porque o teu vello está sempre viaxando de aquí para alá. Primeiro coa roupa, percorrendo Galicia unha e outra vez. E agora que o da roupa ía mal, co dos medicamentos. Hai que recoñecerlle que soubo reciclarse, non como a túa nai, que sempre foi unha chambona. Unha tarabela apirolada.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos

O móbil