Eli Ríos, vixiante na ABAU e autora dun texto

Rodri García A CORUÑA

A CORUÑA

CESAR QUIAN

«Foi un momentazo dos que pasa unha vez na vida», di a escritora que atopou unha obra súa nas probas

10 ago 2020 . Actualizado a las 09:01 h.

«Eu son máis galega que as patacas». Isto espeta Eli Ríos (Londres, 1976) sobre as súas orixes. Seus pais eran emigrantes e por iso naceu na capital británica, «pero o único que conservo é o do té. Foi unha casualidade». Claro que para casualidade a que viviu durante a celebración das últimas probas da ABAU. Estaba «na miña facultade», a de Filoloxía de Santiago na que se licenciou. Era unha das persoas encargadas do control das probas de Avaliación do Bacharelato para o Acceso á Universidade, Abau. Alí andaba «repartido papeis» e vendo que todo fora ben. «E deume por mirar a ver que texto lles puxeran en galego», lembra. Cando empezou a ler di que pensou: «¡Como me soa este texto!». Ata decatarse de que era parte do seu libro O ceo das reixas (Xerais). «Foi un momentazo dos que pasa unha vez na vida», asegura. Estivo tentada, di entre risas, de «levantar a mascariña e dicirlle á rapazada que preguntara o que quixera que eu podía explicarlles todo, todo,... Non o fixen, claro», conta, divertida. 

Autora clásica

Conta o que escribiu nas redes sociais un dos alumnos: dicía precisamente iso de que xa era unha autora clásica «así, sen morrer e todo», lembra, rindo.

A que fora gañadora do premio Torrente Ballester coa novela Luns (Xerais), e premio de poesía do Concello de Carral con Nós escoitando o badalo de marienplatz, publicou neste último ano dous libros case ao mesmo tempo. Un foi o xa citado, incluído na ABAU, O ceo das reixas, unha historia que «recrea o ambiente carcerario a partir de protagonistas femininas e fainos descubrir que a liberdade non sempre depende do número de barrotes que teña unha reixa. Esta novela fala da invisibilización, dos silencios, da violencia e da linguaxe que constrúen cadeas imperceptibles arredor das mulleres», indican desde Xerais.