Venres 13 de febreiro
Señor Cupido,
Mentres escribo estas liñas, sinto un frío que xea os ósos e ira que me invade. Seguro que non será esta a primeira misiva que vostede recibe recriminándolle as súas desconsideradas accións. Non me diga que non lle teñen reprochado ser causa de paixóns desaforadas non correspondidas. Faise vostede cargo do dano ocasionado cando perfora coas súas frechas os corazóns de malpocados que acaban caendo no abismo da desilusión? Lanza dardos sen garantir reciprocidade e, mentres o pobre iluso se dirixe á súa guarida con esa estraña felicidade inicial no corazón, mófase vostede do sufrimento co que sabe que despois terá que lidar.
Coñece aquela película titulada San Valentín Sanguento? Aposto que o desalmado asasino daquela peli levaba por nome Cupido. Cantas mortes non terán sido provocadas polos seus detestables actos? Ou vaime dicir que non é vostede polo menos en parte responsable de certos crimes paixonais e suicidios? Esas frechas que non ten reparo algún en espetar traen ás veces longas noites de bágoas. Obriga ao damnificado a percorrer un camiño que non ten propósito algún máis que partir o seu pobre corazón en mil anacos. Ou si? Quizais si teñan algún propósito eses dardos que non dubida en enterrar nos corazóns sen pedir permiso. Quizais a intención sexa facer a un máis forte e consciente do amor que debemos sentir por nós mesmos. Escribindo estas liñas finais, decátome de que atopo un pouco de serenidade, mais, sinceramente, agardo non volver saber de vostede, Cupido. Despídome sen tanta animadversión, si, sen ese frío, e quizais ata con certa gratitude. Atentamente, alguén que non deixou de querer.