Camiñar con medo

Natalia Lema Otero

CARBALLO

BASILIO BELLO

08 nov 2021 . Actualizado a las 05:00 h.

No estado de alarma, naqueles días onde estar na rúa despois das once era delito, fun á farmacia de garda. Os bares daquela estaban recollendo e todo parecía solitario. O farmacéutico de garda non atendía. Premín varias veces o timbre e non había resposta. Decidín deixar de saturar o botón e agardar.

Daquela, sentín un calafrío que me recorreu toda a espiña dorsal, coma cando sabes que alguén che observa aínda sen velo. Efectivamente, na parede do bar contiguo apoiábase un home fumando un cigarro, mirando cara min. Irracionalmente, sentín medo. O mesmo medo inxustificado que senten milleiros de mulleres camiñando soas. Aquel home unicamente me dixo se precisaba axuda, que o timbre estaba á miña dereita.Chameille directamente ao teléfono da botica e souben que estaba avariado o sistema. Antes de seren as once, aquel home de boas intencións do que eu desconfiara xa marchara.

Esta anécdota dá conta do medo e a desconfianza que sentimos as mulleres, intimidadas pola sociedade, teñamos ou non nun momento dado unha ameaza real. Como non sentir ese sentimento cando observamos violacións como a de Manresa, como a da Manada ou como a da nena de Igualada, á que deixaron hai días tirada, con aberrantes feridas propias dun libro de Sade.