Leiras

Santiago Garrido Rial
Santi Garrido PICO DE MEDA

CARBALLO

18 jun 2021 . Actualizado a las 05:00 h.

A primeira vez que quedou abandonada unha leira na miña parroquia non houbo outro falar en moito tempo. Tal foi o impacto que aínda hoxe o lembro perfectamente, con moito detalle, e hai máis de 35 anos. De súpeto, no medio da agra, un bo cacho de terra que sempre tivera fabas e millo, ás veces orxo e trigo, e a miúdo centeo, quedaba sen nada, e polo tanto empezaban a medrar as silvas, despois outras herbas, e finalmente os abeneiros e os salgueiros. Eu xa pillei esa finca coa parcelaria feita quince anos antes, pero daba igual: nunca tal se vira, nin nas grandes nin nas pequenas. Arríscome a dicir que nunca pasara algo así en centos de anos, porque cando algo non se traballaba, de inmediato cedíase, vendíase ou herdábase. Era impensable non aproveitar un cacho de terra, por moi pequeno que fose, porque formaba parte da supervivencia de calquera casa.

O resto da historia xa a coñecemos todos. O raro hoxe, nunha agra (o agro é o que está de par da casa, pero non se chama así en todos os sitios), é vela ben traballada. Non inclúo aquí os centos de ferrados cultivados por granxas potentes, que fan todo nunha tarde con maquinaria millonaria, e case sempre de parroquias de fóra con boas pistas abertas para eles. Falo de leiras para consumo doméstico: pura arqueoloxía.

Pero a vida dá moitas voltas. Seguramente xa as deu sempre e non o sabiamos. Sei de xente máis ou menos nova que está facendo consultas telemáticas no Catastro para ver cal é exactamente a finca que lle toca, por aquilo de conservala ou sementar algo. Van levar boas sorpresas cando vexan nelas eses abeneiros xa inmensos que eu vin nacer.