Mágoa de país


idioma, tal e como a relixión, é unha arma ideolóxica de dobre fío. Dende sempre, as culturas hexemónicas absorberon os trazos de identidade que confiren a personalidade a un pobo en si. É unha forma de dominar. A min, estes días, o debate da nova lei de educación paréceme unha parvada. Con cada cambio de Goberno elabórase unha nova normativa que vai variando en función de quen dirixe o ministerio en cada momento. Parece inverosímil que nos temas de maior calado e importancia sexamos tan belixerantes e polarizados.

O problema do galego é que leva moito tempo sendo utilizado pola política máis insípida, dende dereitas e esquerdas. Cando debería ser un ben intanxible prioritario, é sen dúbida a lingua máis minorizada de toda a península ibérica, cunha depreciación social máis que evidente.

Cando eu estudaba, pediamos as explicacións en galego e os apuntes en castelán. Pensen vostedes que a nosa xeración aínda herdou que o galego é para rexistros coloquiais e o castelán para extractos cultos. Xa sei que moitos me desmentirán pero ben que cambian de idioma cando van A Coruña ou cando teñen que expoñer un discurso en calquera acto. Pasa o mesmo con esa famosa cadea de alimentación que reivindica o galego nas campañas publicitarias pero, cando estás alí, a voz que sae dos altofalantes é castelán puro.

Nós temos a sorte de nacer bilingües. De levar o legado dos nosos vellos na lingua. Mais sempre están os ofendidos como os da Real Academia Española ou Bertín Osborne, que no pasado xa asinara un manifesto rancio e pouco contrastado sobre o galego con outras figuras de diversa índole.

Que mágoa de país que vive na polémica, que mata o seu patrimonio, feríndoo e sangrándoo coma se non fose propio.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Comentarios

Mágoa de país