Sempre lembrarei ese 1 de xullo do 2019 coma un dos días máis felices da miña vida. Consumara un soño ó que tanto esforzo dediquei. Chegaba á casa moitas veces enchoupado pola chuvia, e outras sen folgos pola calor, co corpo marcado polas feridas dos toxos e silveiras. Andaba por zonas sen camiño, onde a maleza o devora todo, sentindo medo nalgunhas ocasións por perderme ou anoitecer máis rápido do que contaba, sabendo que a meus pais non lles agradaba a idea de estar eu só polo monte, sobre todo cando comecei as pescudas con 16 anos. Pero ver agora o resultado, eses espectaculares xogos de sombra e luz entre figuras tan fermosas feitas hai miles de anos, provócame unha ledicia inconmensurable. A suor, medo, cansazo e tempo invertido pagaron a pena con creces.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
4 votos
Comentarios

Un soño