Como estás? Que comestes? E que tempo vai? Desde hai 33 días (os mesmos que levamos pechados) as conversas diarias coa miña nai teñen mudado. É coma se volveramos a cando eu marchei estudar para Santiago ou cando viaxo, que sempre quixo o seu parte diario («só me tes que dicir que estás ben, pero dimo todos os días», recórdame sempre... e iso tanto lle vale se o destino é Astorga como se é San Francisco); só que agora é ao revés, e son eu a que me preocupo. Non digo que ela non se preocupe por min, pero este estar pendente ao revés non me tiña pasado tanto como agora. E sei que non son a única. Cando falo con Lita pregúntolle polos seus pais, e ela pola miña nai... e iso non pasaba antes, ou non tan a miúdo. Si, preguntámonos por nós e polos cativos... pero tamén polos pais. Se están ben, se conservan o ánimo no peche, se se coidan cando saen da casa... Pero seguro que estás ben? Non te apures ho, que xa queda menos, dígolle (mentres trato tamén de darme folgos). E xa en nada estamos aí de novo, coa pequecha feita un terremoto (pero iso xa o sabe, porque os teléfonos intelixentes estannos salvando a vida, ou polo menos axudando a non perdernos todo o que pasa do outro lado da parede). E Carmen que tal? Sigue saíndo estirar as pernas ata o portal ou xa só dá voltas arredor das mesas da cociña? E Hilda que che contou hoxe polo patio de luces? E entón sorrío só de imaxinalas, de imaxinar ás tres netas de Xacoba, as miñas referentes. E aínda botamos unhas risas máis cando a pequecha insiste en dicir adeus pulsando o botón vermello. Déixote, mamá, que colga. Quérote.