Todas as persoas que pasamos polo Couto estes días marchamos cun sabor acedo na boca. Sabemos que teremos que esperar outros 365 días para que a gran semana das letras volva a comezar. Din as voces e os murmurios, que ninguén se sente estraño no Couto. Alí non hai protagonistas, alí todos somos unha historia no camiño, facemos o exercicio tan sensato que se necesita ás veces: parar, desafogarnos, mirarnos aos ollos e falar da vida.
O Couto saca a relucir historias esquecidas, merecidas ofrendas ao pasado. Choramos cando escoitamos as historias de mulleres que se achegan ao salón a contar a vida de súas nais, as súas propias. Mulleres invisibles ata fai moi pouco, que foron precursoras nos seus propios eidos, que romperon barreiras para deixarlle paso a outras.
O seu non é un mérito por seren mulleres. É un recoñecemento por loitar contra os teitos de cristal. Comentáronme que o espazo de Literatas, foi, no seu día, a corte das vacas da fermosa casa.
En parte, parece que o espazo aínda está impregnado coa esencia destes animais emblemáticos por antonomasia na cultura galega. Algo que moi poucas persoas saben, é que as vacas comunícanse que, cando unha está enferma ou de parto, o resto sábeo e non deixan de bruar. Eu creo que os lugares con Historia como este gardan aínda boas vibras. A vella corte das vacas garda a esencia de lustros de desespero, de algarabía nalgúns intres e sufrimentos noutros. Estou convencida.
Por iso, non me culpen se sorrín cando nun furadiño na pedra,xunto a porta, ollei un feixe de grans de millo do país, metidos en tan recóndito lugar. Non é unha lenda que no Couto coidan ata o mínimo detalle. Parabéns