Mamasunción


Cando lle puxen a meus avós por primeira vez Mamasunción, dixéronme que non eran actores e actrices aqueles, que non era unha película ao uso. Meus avós non ían desencamiñados. De feito, dúas das súas protagonistas, nas fichas técnicas, son Tía Lucinda e Tía Sunción, sen máis apelativos, son elas simplemente. Dúas mulleres da aldea, con profundos sucos na pel que só pode facelos unha vida escrava, de traballo e labranza.

Chano Piñeiro foi o artífice dunha produción humilde nos anos oitenta, con escasos recursos, sen un elenco profesional pero si co cariz da terra, debuxando fielmente a Galicia máis sórdida e negra. Unha Galicia onde a anciá espera a misiva do seu fillo, mesmamente como esperaba o coronel de Gabo a epístola do xeneral Buendía. O veterano da guerra aferrábase ao seu galo como único vínculo á vida e Mamasunción simplemente tiña a súa casiña, aquelas paredes vellas e a calor do lume para intentar calmar a dor polo fillo nas Américas.

Mamasunción é xa un clásico que retrata un pasado recente convulso. As realidades e as historias reais que se vivían na emigración. Mulleres que eran viúvas de vivos e de mortos, como dicía Rosalía en Follas Novas. Homes que marcharon para a Habana, Montevideo ou outro destino e que morreron alí, sen retornaren ás raíces, á matria.

É imposible analizar a Galicia dos últimos cen anos sen ollar arquivos documentais como Mamasunción, retratos fidedignos da realidade dun tempo de antano. E non sempre un tempo pasado foi o mellor.

Mamasunción queimaba feixes de divisas americanas no lume iracundo do seu fogar, en soidade, caladiña. Estaba queimado, tamén, a visión dun país que esquecía os seus fillos. Outro día falamos de Sempre, Xonxa.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
2 votos
Comentarios

Mamasunción