Días pracenteiros


O mércores conseguín escapar á praia de Aguieira e acabei como unha perfecta croqueta turística. Aínda que me protexera do sol baixo o quitasol, quedei durmido nunha sesta de profundidades abisais e cando espertei comprendín en pel propia que significa a rotación do sol. Resultado: teño un corpo bicolor e unha certa sensación de vergoña interna. Sendo 25 de xullo, aínda era o segundo día que fora pola praia. Unha semana antes, por pura teimosía, achegarámonos a Tanxil. Estabamos na praia rodeados dunha sombriza e fresca calima. O sol agachábase nalgunha leira borrosa do ceo e o mar estaba gris coma o ceo. Verán do país.

Son as miserias de tentar combinar traballo e verán, conceptos que se repelen como auga e aceite. Nunha zona como a nosa, na que a tentación (praieira) está aí fóra, o mes de xullo vólvese máis infernal, cos seus prazos límite, as súas urxencias (que deixan de selo en canto chega o 1 de agosto) e as xuntanzas, que coa calor se volven interminables.

Non se pode traballar do mesmo xeito no verán que no inverno. Eu, que chego ás vacacións canso como quen cruza a meta dunha maratón, defendería que o traballo no verán non se medira por obxectivos senón pola capacidade de pospoñer proxectos, coa sabedoría de que en setembro todo vai saír mellor.

Agora chega o momento das miñas ferias, tamén desta columna. Pecho o chiringuito en La Voz de Galicia para ir a sentarme nalgún outro, cun bo libro, boa compañía e ganas de pensar en días pracenteiros. Que o pasen ben. Lémonos en setembro.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Comentarios

Días pracenteiros