O galego é unha lingua marabillosa para combinar precisión e ironía. Nestes días de non-verán, que diría Lewis Carrol, lembro moitas veces esa fórmula para describir o comportamento dos veraneantes que non poden ir á praia por mor do mal tempo: andan aboiados.
Non me digan que non a teñen escoitado. Refírese a ese andar preguiceiro das familias enteiras, matando tardes escuras e treboentas cun paseo lento, sen rumbo fixo, polas rúas das nosas vilas, mirando escaparates, lendo placas de estatuas, parándose na descarga dun camión. O tempo non dá pasado cando só se pensa na praia.
Aboiar é un termo que só pode suceder alí onde hai un mar e mariñeiros. Comparar a un turista de paso preguiceiro cunha boia mariña que abala ao socaire dos ventos é unha obra mestra da definición lingüística e do humor anónimo do noso país mariño.
Pero aínda outros termos, coma os aleitados. Isto sentinllo dicir a unha vella hai moitos anos ao vir chegar un grupo de veraneantes con bermudas. Referíase á cor branca da pel e sobre todo das pernas, que nunha sociedade de labregos e traballadores do mar resultaban cando menos exóticas. De aquela moito me sorprendían a min aquelas pernas pálidas, case enfermizas, sen pelos, dos oficinistas madrileños. Hoxe faime graza porque, aínda que eu non son aleitado, tamén acabei con pernas brancas e sen pelos por mor de calcetíns, pantalóns e horas de despacho. O que nunca farei, xa llo adianto, é andar aboiado polas nosas rúas.