No ano 2009, o escritor italiano Antonio Tabucchi publicou unha colección de relatos sobre a vellez: Il tempo invecchia in fretta, que poderiamos traducir ao galego como O tempo avellenta rápido. O libro parecérame desacougante e incómodo: hai nove anos non era quen de entender as historias daqueles vellos desorientados e medorentos, que pouco a pouco eran devorados polo tempo a través desa metáfora cruel que tamén é diagnose clínica: a perda da memoria.
Agora si. Teño visto reaccións moi distintas ante a aparición dos primeiros signos do alzhéimer, pero a que máis me sorprende do doente é a incredulidade, o que custa conectar ese esquecemento puntual con todos os outros que van chegando cada vez máis. Coido que é unha sorte de protección mental ante o abismo.
Os maiores entran nun mundo ao que nós non podemos seguilos, no que a solidez dos recordos se dilúe nun pezoñoso cóctel de espazo e tempo. Soamente moi poucos desesperan ao saber da súa sorte: vaise asumindo coa tristura das follas que caen en outono.
Desde que lin ese libro de Tabucchi, detéñome nas cada vez máis frecuentes historias de anciáns perdidos en camiños, montes e gabias. Cando aparece de milagre a súa voz na noticia, non poucas veces cóntanos que se extraviou seguindo un camiño da infancia, na procura dunha cabra perdida, ou dunha fonte con auga fresca para beber nos longos días de seitura.
Non hai drama sen poesía, e temos que conmovernos sabendo que moitos de nós, para marcharmos, precisaremos volver a ser nenos de novo.