Non hai tantos anos en que os métodos pedagóxicos non eran precisamente os que sobresaían nas escolas. Os que pasamos dos 45, ou dos 40, sabémolo de sobra. Témoslle cariño a mestres que nos ensinaron moitos, e grazas a memorizar e aprender con sentido aínda lle damos moitas voltas a quinceañeiros de hoxe, que teñen todo ao seu alcance, en mil temas: ortografía, números, historia, xeografía, natureza... Non é mérito noso, é daqueles profes.
Non, non había nada. Os que medraron nos 60 dirán que era peor, e teñen razón, pero os que o fixemos nos 70 sabemos o noso. «Nada» significa tamén preparación. Cursos de apoio, de orientación, de psicopedagoxía... Cando vexo que se protesta porque lle cae a un neno unha pingueira no pescozo, en fin...
Case como unha maldición divina, un que se apelida Garrido Rial medrou sen saber pronunciar a erre. Nas lecturas públicas, ou ao presentarse aos novos profesores, non quedaba outra: «Gaguido Guial».
-¿Cómo dices que eres?
-¡¡Gaguiiiido Guiiiial!!
Risas de todos, claro, os nenos son e eramos moi crueis.
Cos tartamudos, o mesmo.
Un día, unha profesora, Blanca Ávila (espero que non lle importe que a cite, é unha homenaxe a un traballo que fixo con máis) escoitoume de casualidade, colleume por banda e non me soltou en varias semanas, cun libro e un espello, ata que aprendín a mover ben a lingua, porque non é máis ca iso. A palabra chave foi arena: acabou en arrena. Aquel día cheguei á casa berrando «¡Garrido!». Pensaran que pasara algo. Si, un cambio irrepetible. Cantas Blancas fan falta na vida.