Laika


Ela sempre regalou a vida. Sábeno ben na casa de moitos veciños onde aínda hoxe gardan o recordo da súa estirpe, dun sangue bo, un carácter morno e unha viveza sen igual tanto para apartar as marelas das coles como para por sobre aviso da chegada ao rueiro dalgún estraño. Diferenciábaos ben das visitas de todos os días, do veterinario ao que non deixaba marchar nunca sen darlle unhas fociñadas nas botas, coma para dicirlle: «¡Que estou aquí e marchas sen saudarme!». Ou do panadeiro, para quen eses bicos de interesada amizade incluían lingua, porque sempre caía, e sabíao ben, algún anaquiño de rosca ou de boroa. El tamén se lembraba dela e foi dos primeiros en pedir piedade.

Laika levaba uns días que xa non se erguía, máis que enriba das patas de adiante para coller os azos que lle faltaban e tratar de acadar o alento que lle era máis escaso ca nunca. Xa non se interesaba pola boroa, nin pola rosca, nin tan sequera polas talladas da carne asada que sobrou da festa. Custáballe ata manter erguidas as orellas que sempre espelía a modo de pararraios co que adiantar o que estaba por vir.

A dor era inmensa. Notábase no seu rosmar angustias e máis no ánimo de todos, porque quen máis e quen menos na casa sabía cal era o camiño e que había de emprendelo sen billete de volta.

Chegou o día, véspera de San Salvador, curiosa ironía porque xa non quedaba salvación posible, nin remedio máis que para por fin a tanto sufrimento. Desta vez non houbo fociñada nas botas, só unha resignación de ollos vidrosos ante a friaxe da agulla que traía o fin e, quen sabe, quizais tamén o descanso.

Votación
1 votos
Comentarios

Laika