Non sei se vostede será deses que se teñen sorprendido maltratando o iPhone co dedo, dándolle unha e outra vez cara abaixo na pantalla, porque a aplicación que consulta tarda máis de dous segundos en actualizarse. ¡Dous segundos, que eternidade! Parece que tamén dous segundos (non máis) son os que estamos dispostos a agardar hoxe en día para que o traballador do súper nos cobre; para que o ascensor baixe do primeiro, do segundo do terceiro ou do cuarto; para que quen nos chama por teléfono nos dea o recado (¡apura, teño máis que facer!); para que o neno acabe de tragar o bocado. A cabeza esperta e xa pensa no de despois, no de máis tarde, aínda sen levantar da cama. ¿E que será de mañá? ¿E da semana que vén? Vivimos nunha carreira constante. Todo ten que ser ao momento, agora mesmo, ten que ser ¡xa!.
As rúas están conquistadas por fileiras de xente coa cabeza abaixada (oxalá por humildade), ollando (¡con carácter inmediato!) o estado que acaba dun compañeiro a miles de quilómetros de distancia. Impórtanos moito se pon na pantalla que está tristeiro, pero case nos dá igual que unha señora maior caera diante nosa, ou que un mendigo pida encarecidamente uns céntimos para comer nunha mañá de choiva e desamparo. Teño a impresión de que, tan comunicados, estamos máis sós ca nunca. Retorcidos sobre nós mesmos. Non sabemos nin temos nada. ¡Moito me gustaría vivir amodo, penso cando me rebelo e poño o móbil en silencio! Axiña collo medo: xa saben, por se me escriben e non respondo ao momento... ou en menos de dous segundos.