Oporto de Muros, dada a súa riqueza pesqueira e de mercadorías -era porto abastecedor da mitra compostelá-, era presa apetecible para os piratas. A maneira que tiñan de defenderse era apostando vixías na Atalaia, en punta Rebordiño ou en Montelouro, que por medio de sinais, avisaban cunha certa antelación. En Montelouro os vixías tiñan a obriga de pedir axuda aos concellos do norte (Carnota, Corcubión...). Disque se servían de unha lancha, que tiñan agochada entre os cantís. Pénsase que había un pasadizo secreto, dende un dos picos do monte, que ía a dar ao mar aberto. Levo anos andando polo Montelouro, investigando, e si, atopei penedos con formas curiosas, pero cova, non atopei ningunha.
Hai uns días pensei: «Vou a subir ao miradoiro, a contemplar a beleza que dende alí se ve». Ía andando cara o monte e pasoume un coche a unha velocidade esaxerada e mal como puiden lembrei as letras da matrícula, BGH, dun Golf negro. Pensei que ben podían ser pirómanos. Andei un pouco e vin ao lonxe unha fumareda. Collín o móbil e xa estaba marcando o 085 para avisar dun incendio, cando me decatei que non era fume. ¡Era po! ¡Vaia poeira! Subín ao miradoiro e alí estaba o Golf. Baixaron do coche tres rapaces, con cordas e vestimenta, como para facer alpinismo. Vinos entrar entre dous penedos. Mentres eu subín ao pico, e cando baixei o Golf aínda estaba alí, e dos rapaces nin rastro. Acabei a miña andaina e díxenme: «Tivéronse que meter nunha cova. ¿E se é a cova do pasadizo secreto?».
Durante os días seguintes dinlle voltas ao asunto e decidín meterme entre aqueles dous penedos, non sen ir precavido. Collín un equipo de Indiana Jones e subín ao miradoiro e metinme no medio daqueles dous penedos. Efectivamente, alí había unha cova. Quitei a lanterna, acendina e empecei a andar por un corredor zigzagueante durante uns cinco minutos. Despois o corredor seguía en liña recta uns 300 pasos e empecei a baixar por unhas escaleiras labradas no chan e a continuación andei outros 500 metros en liña recta e de repente xirou á esquerda ata chegar a unha bifurcación de camiños. «¿Por onde vou?», pregunteime. Fun pola dereita e cheguei a outra bifurcación
O camiño da esquerda era máis estreito e íame a custar meterme, dada a miña barriga. E o outro estaba cheíña de teas de araña e po. Por alí non pasaran os tres rapaces, pois aquel po era de moitos anos. Quitei un plumeiro e limpei o po das teas. Apareceu unha araña, que mais ben parecía unha centola. Quitei un spray insecticida e disparei. A araña marchou e quitei un acendedor do meu equipo e queimei a tea. Pasei e seguín por un corredor recto e en descenso uns 200 pasos, ata que cheguei a unha cortina de auga. Era unha fervenza pequena. Abrín o paraugas que levaba no bolso e pasei para o outro lado. Alumeei coa miña lanterna, e que marabilla de cova. A auga da fervenza facía un regato que ía a dar a un estanque, a unha pequena lagoa. Tiña unha praíña e alí estaban os restos dunha barca, da barca perdida. Aquela lagoa comunicábase co mar coa marea chea. Saín a luz do día. Saín a unha pequena praia de area fina, fina, fina e un mar de augas cristalinas bañaba aquel chan de algodón. Un auténtico tesouro!!
¿A que ven este conto? Ven a que Galicia e A Costa da Morte toda están cheas de milleiros de recunchos, de milleiros de tesouros de este tipo e que non fai falta ser un Indiana Jones para gozar deles.