Era a primeiros de setembro, nunha pequena aldea de Galicia chamada Outeiro. Familiares, amigos e veciños dos Ramos esperaban a súa chegada, foran recoller a Amina, unha nena que adoptaran no Perú. Pasaba un pouquiño das catro cando por fin chegaron. Todos se puxeron moi ledos ao ver baixar a súa pel cor caramelo do coche, comezaron a recibir bicos e apertas por todos lados. Amina víase moi nerviosa, agarraba moi forte a man da súa nai, coma se tivese medo de perderse entre tanta xente. Entre esa xente estaban Ana, Xan e Lois, os nenos que vivían na aldea. A máis contenta era Ana, que, a verdade, estaba un pouco farta de xogar sempre ao fútbol. Os días foron pasando e, pouco a pouco, converteuse nunha máis do grupo. Compartían xogos e aventuras e tamén algunha trastada.
Co comezo do novo curso cada día Amina descubría cousas novas que entre todos intentaban explicarlle: o samaín, o magosto... Case sempre acababan comparando os costumes dun lado e doutro do océano. Algunhas veces contáballes algún dos seus recordos.
Polas tardes á volta do colexio xuntábanse para facer as tarefas e merendar. Ese día tocáballes na casa de Amina, todo estaba disposto cando eles chegaron.
-Menuda merendola nos preparaches, Xulia, nin que fora Nadal! -exclamou Xan, o máis lambón dos catro.
-Si, ímonos poñer morados! -contestou Lois.
De súpeto, cando estaban rematando a merenda, preguntou Amina.
-Que é o Nadal?
Entón os nenos explicáronlle que o Nadal era a época do ano na que os Reis Magos e Papá Noel traían agasallos aos nenos que se portaran ben durante todo o ano: faláronlle dos agasallos, das festas, das vacacións... A verdade, iso tiña moi boa pinta.
-Eu vou pedir unha pelota de fútbol! -exclamou Xan.
-Eu quero un videoxogo novo! -dixo Lois.
-Pois eu quero unha casa de bonecas! -dicía Ana.
-E ti, Amina, que vas pedir? -preguntaron os tres nenos ao mesmo tempo.
Ela non soubo que contestar, tiña tantas cousas que aínda algunhas non sabía para que eran, como ía pedir máis?
-Non te preocupes, xa o pensarás, aínda falta moito! -dixeron os nenos.
Pola noite, cando a súa nai a arroupaba, tamén lle fixo a mesma pregunta, pero a resposta non foi a mesma, ela faloulle de decorar a casa, de poñer a árbore, o nacemento, dunha gran cea con moitas larpeiradas, turróns, chocolates...
-A ti que che gustaría cear, Amina? -preguntoulle Xulia.
Tampouco soubo que contestar, todos os días comía cousas moi ricas.
-Non te preocupes, xa o pensarás, aínda falta moito! -contestoulle a súa nai.
Era sábado pola mañá, mirou o calendario e era verdade, aínda faltaba moito, o único que tiña claro disto do Nadal é que era o 25 e aínda lle quedaban moitas cruces que facer. Ademais chovía, hoxe tiñan plans para xogar na rúa. O que ela non sabía era que a súa nai lle tiña unha sorpresa. Cando baixou almorzar había unha caixa moi grande no corredor.
-Como está chovendo imos por o nacemento, paréceche ben? -díxolle súa nai ao vela.
-Xenial! Podo chamar os meus amigos? -preguntou Amina.
Cando chegaron os nenos comezaron a poñer o nacemento, a explicarlle quen era cada personaxe, pero entón Xulia díxolle:
-Mira, Amina, esta es ti ensinándolle a figuriña do neno; estes, teu pai e mais eu, e mostroulle as figuras de Xosé e María; os pastores son todos os que te viñeron visitar. Ves? Este de aquí parece o tío Antón cando che trouxo a cabaza do samaín, este outro....
Os nenos pasaron o día buscándolle parecidos ás figuras, cantando panxoliñas, comendo doces, pero xa só quedaban tres figuriñas por colocar no nacemento: os tres Reis Magos de Oriente. E de súpeto preguntaron:
-E estes quen van ser?
-Pois se vos parece ben podedes ser vos, podédesme axudar a xuntar xoguetes, roupa e outras cousas que xa non usedes para darllas aos nenos que aínda non teñen a sorte de ter unha familia e uns amigos tan estupendos coma vos.
Os nenos aceptaron encantados, de pronto xa estaban facendo unha lista das cousas que non usaban, cando se decataron Amina mirábaos fixamente e díxolles:
-De todas as cousas que me contastes do Nadal isto é o que máis me gusta, poderlle axudar en algo a quen o necesite. Agora si entendo que é o Nadal.
Terceiro premio María Paz Varela (ceip As Revoltas)