Aplausos en pé para o agardado alegato de Helena de Troia

José María de la Viña Varela

CARBALLO

Coa única compaña da luz e dunhas botellas e copas Carmen Machi conquistou o Pazo carballés.
Coa única compaña da luz e dunhas botellas e copas Carmen Machi conquistou o Pazo carballés. ana garcía

23 oct 2012 . Actualizado a las 07:00 h.

Miñas donas, meus señores. Poderiamos dicir que o espectáculo que toca falar hoxe, e a súa correspondente crítica teatral, conforman unha crónica dun éxito anunciado. Porque, estaba visto tratándose dunha obra estreada nada menos que na catedral do teatro, que é Mérida, e arroupada por dous premios, o Valle Inclán para a obra, e o Ceres para o director, nada máis e nada menos que Miguel del Arco, presente en dúas edicións anteriores do FIOT carballés, recollendo éxitos en todas elas. O fino olfacto dos espectadores converteu esta peza na segunda obra da que se esgotaron máis rapidamente as entradas para vela.

O formato desta peza teatral, á que lle acae mellor que nunca o adxectivo de espectáculo, é o monólogo. ¡Que tremenda responsabilidade a dun monólogo! Normalmente ou me gustan unha barbaridade ou nada de nada. E normalmente vai depender da interpretación. Lembro, por exemplo, como paradigma de monólogos a Cinco horas con Mario, que tanto me impresionara. Agora estamos diante doutro deles.

Para tal cousa, temos unha historia, unha intérprete e unha posta en escena. Antonio Simón, director da obra A función do tequila, afirmaba na xuntanza (á que os que non queredes vir non sabedes o que vos perdedes) do Café Con... correspondente, que o teatro é unha cadeira de tres pés: texto, interpretación e escenografía. Cada unha delas reforza ás demais. Co espectáculo de Juicio a una zorra puidemos comprobar o atinada desta afirmación.