EN TRÁNSITO | O |
19 dic 2005 . Actualizado a las 06:00 h.CANDO FALAS, falas. E na area, e nas túas botas brancas, de Beizos húmidos que quentan como a cachela acendida no equilibrio cuádrupe da nosa tenda, como se o teu nome fose en lingua sioux, tamén mollada e sabor limón, agóchanse todas as verbas. E máis aló da pegada mariña do teu sorriso enrugado, que durará cen anos, chiscándolle o ollo a Domínguez, Adolfo, habémonos emborrachar, coma sempre e máis decote, brindando con cen gaiteiros e cos fillos de Rivera, un a un. E alí, no Submarino, ao que eu lle seguirei chamando ora Océano, ora Atlántico, heiche de roubar dous bicos, aínda que teña que carrexar ao lombo a esquina da barra ou a extrema ferramenta que alimenta ao arao, porque ti tamén es compás e salgada. Cando non esteas, nin eu tampouco, seguirei camiñando pola Area Maior, morto de frío, emchoupados os pes, noite. Porque saberei que estás aló adentro, a carón de Maso, que che fala dos percebes, de Euskadi e da liberdade. Porque ti tamén es gaivota aínda que só comas de min. Porque non nos chega unha soa noite e as demais inventámolas. Porque para que imos devecer por Nova Iorque cando temos fronte a nós un sky line imposible que vai dende a Fonte do Fraile, onde ti bebeches, ata o Brebaxe, onde nos mergullamos, cemento abaixo, ata chegar ao Leño. E non nos abondou tanto roquerío de porto de mar, aínda que eu sexa mariñeiro en terra (Alberti que non Alberte) e ti, serea con cinto sen castidade. E non nos abondará toda a Estrella que Paco Souto nos poida emborcar no xarrón das túas clavelinas, que abrollaron, dixeches, porque eu as reguei con leite e licor café. Café con leite na Casa do Pescador cando a xente está a xantar e cada vez menos barcos no porto, ¿non sí? Un día busquei unha balea naquelas fotos en branco e negro e non a atopei. Apareceches ti, área reservada, cando eu me ía. ¿Sabes unha cousa? Ás veces penso: non te vaias.