Unha balea varada no Bodión

Gonzalo Trasbach

RIANXO

BASILIO BELLO

«Escoitámoslle contar moitas veces aos máis anciáns da aldea que a memoria dos vellos garda garabullos e estacas como as que iamos recoller ás toxeiras e logo carretabamos en feixes ao lombo»

10 oct 2021 . Actualizado a las 13:29 h.

Escoitámoslle contar moitas veces aos máis anciáns da aldea que a memoria dos vellos garda garabullos e estacas como as que iamos recoller ás toxeiras e logo carretabamos en feixes ao lombo. Mandábannos nosas nais ir buscar estes paus para que os chícharos e as xudías gabearan por eles. Compañeiros, confésovos que á fiestra dos meus recordos fáltalle polo menos un cristal. Fai pouco tempo descubrín que non lembraba unha historia que non vivín, pero que tivo lugar aos nosos pés e xerou ademais unha grande expectación na nosa contorna (aínda que non como sería agora: sairiamos nos telediarios de todas as teles durante unha semana mínimo). Aínda así, paréceme incrible que non lembre que me teñan contado algo sobre un feito do que si un sobriño meu lle oíu falar á súa nai, á miña irmá máis vella, e ao seu pai.

Pois ben, dese feito souben un atardecer do pasado verán. Saía de Brión en dirección á estrada Abanqueiro-Boiro e parei en Campolodeiro, un lugar onde hai moitos anos había uns olmos e de onde partían catro corredoiras que daban servizo a todas as fincas que rodeaban a aldea. Nos invernos, por mor da auga que se acumulaba e do tránsito de carros e animais, este lugar transmutaba nunha auténtica lameira. Agora nos arredores hai catro ou cinco casas de nova construción e unha marquesiña de autobús onde durante o verán sentan tres mulleres de idade, Divina de Pos, Teresa A Marreira e Teresa A Panchosa, e ás veces unha ou dúas máis novas que elas.

De socato, A Panchosa chamoume e preguntou: «Jonsalo, lojo ti nunca oíches falar da balea que varou debaixo da taberna da Martela, no Bodión?». Contestei que non recordaba que me falaran de tal cousa, aínda que alguén nunha ocasión me dixera algo sobre unha balea, pero entendera que encallara na praia de Agüeiros. Mais A Panchosa insistiu. Que fora no Bodión e que o recordaba ben porque ocorreu cando ela era unha rapaza de oito ou nove anos. Ademais, explicoume que aínda viven outras mulleres dunha mesma idade ou máis ca ela, «como son as túas veciñas Flora Vázquez e Celsa a Calseteira». En efecto, un dos fillos xemelgos de Celsa, Manolo, confirmouno: «Segundo miña nai, que de memoria anda moi ben, efectivamente a balea quedou atrapada entre as pedras e os pilotes que estaban preparados para a construción do porto».