O autor debullou en Boiro os detalles da súa obra, «Roxe de Sebes»
28 feb 2026 . Actualizado a las 18:42 h.Boiro acolleu este venres o acto mensual de Barbantia; unha cita onde a literatura e a filosofía entrelazáronse para falar, máis que dun libro, dunha experiencia vital: a do escritor Ignacio Castro durante os seus mil días de retiro nunha cabana illada no Courel. O autor compartiu co público o relato deses anos, recollidos en Roxe de Sebes, obra que acaba de estrear unha nova edición fiel ao espírito da orixinal.
Gonzalo Trasbach, xornalista e condutor do acto, deu a benvida agradecendo o apoio institucional e presentou aos poñentes: María Xesús Blanco, presidenta de Barbantia; María Outeiral, concelleira de Cultura de Boiro; e o propio Ignacio Castro. Tras o saúdo inicial, cedeu a palabra a Blanco, quen diseccionou a obra dende a súa perspectiva de lectora, definíndoa como unha reflexión profunda sobre «o paso do tempo cando non ocorre nada, nun lugar onde non hai cemento gris nin ruído».
A presidenta de Barbantia destacou que o libro se articula arredor dunha «vivencia singular» na que o autor se mergulla na «congroma máis absoluta da interioridade». Ao analizar o Caderno de Intres, a primeira das catro partes da obra, Blanco subliñou como, mediante textos con «gran carga poética que mergulla ao lector na beleza e dureza extrema da montaña». Para dar fe diso, compartiu anacos que a conmoveron: «A neve cae monótona xeando a alma... Un arbusto petrifícase en cristal».
Sobre a segunda sección, as cartas enviadas á familia sen resposta, a presidenta apuntou que o relato permite achegarse a aquel desterro «doutro xeito», mostrando a un autor que, malia o illamento físico, non rompe de todo coa sociedade, deixando pingar nas súas páxinas o contexto político e cultural dos 80.
A confesión
A quenda de Ignacio Castro mudou o ton do acto cara a unha confesión case terapéutica. O escritor non dubidou en recoñecer que o seu retiro non naceu dun idilio bucólico, senón dunha crise vital total: «Non podía ver a miña cara no espello; estaba perdido». Para Castro, subir á montaña non foi un acto de soberbia intelectual, senón un intento de «matar unha xuventude arrogante» e retornar ao «estupor da infancia». Cunha mestura de humildade e retranca, explicou que o seu gran logro naqueles mil días de soidade foi, simplemente, «conseguir ser idiota», no sentido de converterse nunha persoa que só se dedica a admirar o feito de vivir.
O autor tamén debullou a dureza dun illamento que o levou a pasar semanas sen pronunciar unha soa palabra. Descubriu que na cabana acababa reproducindo as rutinas máis humanas: cociñar, afeitarse cada mañá ou pescar coma se o mundo o estivese mirando. Para el, o verdadeiro legado desa etapa non está no papel, senón na transformación íntima: «O froito non é o libro, senón a unidade de saber vivir, saber morrer... saber que non es ninguén». Deixou no aire unha reflexión que transcende o tempo: a necesidade de atopar un «deserto» propio para reiniciarse cando todo o demais falla.
Tras as intervencións, abriuse un espazo para o diálogo co público, que seguiu con atención cada reflexión e agardaba a oportunidade de afondar na psique do autor. Entre as cuestións expostas, os asistentes interesáronse pola posible existencia dunha «doutrina» ou dunha figura mística que o guiara cara ao retiro, así como pola xestión psicolóxica do silencio absoluto. Castro respondeu con claridade, desmitificando a imaxe do eremita iluminado e reiterando que a súa estancia foi, por riba de todo, unha aprendizaxe de humildade e supervivencia emocional.
Para pechar o acto, a concelleira de Cultura de Boiro, María Outeiral, achegou a súa visión como lectora. Outeiral admitiu que, aínda que a obra demostra que «a abstracción social é necesaria para todos», a nivel persoal ela non sería quen de emular ao autor: «Eu non aguanto máis de media hora», recoñeceu entre risas, provocando a complicidade dos presentes. Cun último agradecemento ás entidades colaboradoras e aos asistentes, a cita rematou coa firma de libros.
«O froito non é o libro, senón a unidade de saber vivir, saber morrer... saber que non es ninguén»
«Ten unha gran carga poética que mergulla ao lector na beleza e dureza extrema da montaña»