As ruínas dos lugares da nosa infancia visualizáronse anos máis tarde, cando xa deixaramos de navegar sen rumbo polo mundo
22 mar 2026 . Actualizado a las 05:00 h.Cando retornabamos das nosas mareas, terrestres ou marítimas, aínda atopabamos intactos os escenarios onde se desenvolvera a nosa nenez: campos, bosques, praias, aldeas, regatos, animais… As ruínas dos lugares da nosa infancia visualizáronse anos máis tarde, cando xa deixaramos de navegar sen rumbo polo mundo. Foi entón cando nos tivemos que reconstruír para podernos mirar nos espellos estriados da nosa idade infantil. No silencio do serán, na metade de marzo, sorrí a primavera. Regresamos aos camiños das ladeiras do monte das Forcadas, onde andabamos moi atentos por mor das víboras. No retorno, recordamos: onde antes había papoeiras, pexegueiros, cereixeiras, pereiras e maceiras, agora mesmo medran as silveiras e as estrugas, que nos mordían nas pernas cando carrexabamos os cestos de corres cheos de uvas polos estreitos carreiros entre as viñas de Faldexín ou dos Carriles.
Hoxe en día xa nin sequera podemos venerar os restos dos muros que delimitaban as parras duns e dos outros. Non. Aquelas pedras milenarias que xunguían as hedras fican soterradas. Non quedan sequera unhas silveiras onde recoller unhas amoras no mes de agosto coas que facer un mosto escuro cando enchiamos os tutos de canas e esmagabámolas cun pau pequeno afeitado coas navallas. Sabía moi rico e era negro coma o sangue das morcillas. Daquela, andabamos polos vieiros cos beizos tintados coas uvas que birlabamos nas viñas que había nas beiras dos sendeiros das aforas das aldeas. Pareciamos nenos desfarrapados: remendos adornando os nosos pantalóns de mahón; os coreanos nos pés, uns zapatóns de coiro cativo ou badana cosido a unha tela de vela de barco, que viñeran para substituír os zocos. Os zurcidos nos cóbados para que a luz non alcanzase a nosa branca pel de nenos amigos das sombras. E os calcetíns furados polas puntas dos dedos gordos dos pés, e tamén os calcañares.
Dun xeito ou doutro, fomos sobrevivindo aos avantares que adornaron para ben ou para mal a nosa fráxil existencia. Pasado un tempo impuxémonos a tarefa de rememorar os nomes dos lugares esquecidos ou sepultados polo abandono ou a maleza, que non deixa de avanzar. Mais tamén nos propuxemos nomear os que faltan ou van faltando, como aquel colega da panadería de Lira que finou en Pontevedra. Pero ademais inscribímonos na escola da noite para aprender a escribir sobre o que fomos perdendo polas andainas da vida, coma se fósemos vencidos que retornan ao seu lugar natal envoltos na bandeira da soidade e cansos da intemperie.
Xa non está na vella casa familiar o cuarto da infancia. Pero segue aparecendo nos nosos soños tal e como era en realidade. Con todos os seus mobles e a súa ventá cara ao norte, desde onde podiamos mirar para a horta dos Roxos. Tamén na penumbra dos soños xorde o camiño de Faldexín para Brión, onde por vez primeira tropezaramos de fronte cunha serpe mudando de pel sobre os pinchos dun toxo. Unha chamada de atención. Non nos podiamos descoidar coas cóbregas, frecuentes na zona do Montiño. Entre nós, no Souto había dúas figuras que destacaban neste eido: un era o señor Julio, o avó dos Calceteiros, un crack cazando ofidios; e entre a nosa tropa, era Bento o Carpiño o que sobresaía. Mesmo parecía coñecer ben a familia das culebras, talvez porque xa por aquel entón intuía que o medo pode converterse nunha rutina que nos debilita. Por aqueles días démonos conta de que todas as casas de labradores das aldeas tiñan as cortes debaixo do primeiro andar, todo de madeira e sostido por robustas vigas de carballo. Deste xeito escoitaban ás vacas se as viñan roubar e ademais quentaban os cuartos da xente que estaban enriba. Mais cando pasados os anos venderon o gando, entón case todos mercaron os primeiros radiadores. Moitas das loxas volvéronse salas de estar, cando, anos máis tarde, a calefacción entrou nos fogares.