A Lei de Contratos do Estado converteuse nunha engrenaxe fría que funciona como trampa e, en certo modo, como un cancro silencioso para o empresariado local, o galego. A lóxica que a rexe presume de neutralidade, pero en realidade premia a distancia, a escala e a frialdade dos números por riba do coñecemento vivo do territorio. Calquera empresa allea pode quedar cun contrato polo simple feito de ofrecer un euro menos, coma se a realidade fose unha folla de cálculo e non unha comunidade humana.
Así desembarcan firmas sen arraigo nin persoal suficiente, meras xestoras de expedientes e lectoras compulsivas de boletíns oficiais. Capturan a obra e, xa logo, subcontratan man de obra local a prezo reducido, transformando o traballo da terra nunha variable máis do beneficio. Os exemplos acumúlanse: un xantar de maiores cunha única tallada de carne, cando aquí sabemos que comer tamén é dignidade compartida; pavimentacións que abaratan mesturas ata que a duración se volve efémera; orzamentos aparafusados que eliminan o esencial para gañar por marxe mínima.
Non é só economía: é unha cuestión de coñecemento e de respecto. Quen vive nun lugar entende os seus ritmos, os seus límites e as súas necesidades. Por iso resulta evidente que o criterio do prezo mínimo non é eficiencia, senón miopía institucional.
O noso tecido minifundista, diverso e adaptado, esfarela euro a euro. E mentres tanto, a distancia decide, calcula e impón. Talvez o verdadeiro progreso consista en lembrar que o valor non sempre é o máis barato, senón o máis xusto, o máis próximo e o máis humano. E iso é!.