O técnico de Cultura de Ribeira Unai González lembra a súa relación cun mestre que ía máis alá das aulas
26 feb 2026 . Actualizado a las 19:48 h.Olegario entrou na miña vida como un furacán, pero construíndo. Sempre activo e eléctrico, pausado nas formas pero cun formigueo interior que non o deixaba parar de maxinar, crear, impulsar, promover mil e unha accións sempre dirixidas a mellorar a vida dos demais ou a facer xustiza social, memoria ou recoñecemento de alguén alleo a el mesmo. Ole era basicamente entrega; darse aos outros, dende á súa familia, Pura, Ana e Carmen; ata amigos e descoñecidos. Eu nunca lle chamei Gari porque tampouco sabía que se lle chamaba así nin el mo dixo, pero para min sempre foi un amor de persoa, próximo, accesible, humilde sinxelo, marabilloso e polo tanto único e irrepetible.
O alumnado era o seu motor de vida; cría nunha educación pública de calidade onde non tivo nunca nin horarios, nin aulas, traballaba na ensinanza continua, na busca da convivencia, da mediación de conflitos, no achado do entendemento, da corrección de necesidades, no apoio e na axuda. Un rapaz feliz era para el o maior dos logros. Desviviuse por elo e o seu exemplo non quedou baldío pois serviu de semente para proxectos en Galicia e alén das fronteiras, onde exerceu de mestre de mestres.
Admiración tiña toda por el; compartidos momentos no grupo de teatro municipal, na arte, coa súa impresionante montaxe de Libertas, empoderando aos humildes, aos mártires, aos represaliados e torturados dende unha óptica xenial e inigualable. Quedou de facerme unha foto de Nicolás, nunca a quixen nin nunca ma dou, repetíamo cada vez que me vía e eu insistía en que o ofrecemento era o mellor agasallo porque era símbolo da nosa amizade. Canta dor e canta rabia pola túa perda amigo, quérote!