A forza dunha imaxe

Francisco Ant. Vidal

BARBANZA

BERNARDO CODESIDO

15 ene 2022 . Actualizado a las 05:00 h.

Somos uns copións. Non significa mesmamente que sexamos envexosos, pero si que nos gustan aquelas cousas que nos enchen o ollo; e iso sábeno os creativos das axencias de publicidade cando ó lado dun bo slogan che amosan a un tipo triunfante co cigarro na boca «O pracer da liberdade», e non envexas ó vaqueiro, impolutamente vestido, cabalgando polas extensas praderías sen rastro de bosta, queres imitalo, aínda que no paquete se advirta contra as peores enfermidades causadas por ese suposto pracer da liberdade.

Todos os medios e formas valen para invitarche a desexar un produto, pero a ambientación é moi importante, unhas veces de maneira directa e outras con subterfuxios de caloteiro, como ese rapaz que despois de esparexerse un pouco de perfume atrae as miradas lascivas de todas as mulleres, ou o afamado cociñeiro deixando ver a etiqueta do aceite ou do viño nalgún programa televisivo, para que, vendo como fai, segundo el, un delicioso guiso, sen que teñamos a oportunidade de catalo, merquemos esas marcas como se só elas valesen para triunfar na cociña.

Todo pensado para que copiemos e merquemos ata o mesmo tipo de bebida edulcorada que hai diante do deportista que dá unha rolda de prensa despois do partido. É a forza da imaxe entrando polos ollos e fixándose nos miolos. Unha maneira de promocionar que no cine e nas series de televisión se cotiza polo alto e axuda a pagar os gastos de produción de calquera película ou telefilme amosando con claridade a marca que se promociona.