Un accidente estúpido

Francisco Ant. Vidal LINGUA PROLETARIA

BARBANZA

Bernardo Codesido

02 abr 2021 . Actualizado a las 05:00 h.

Estaba Xulio na ducha cando tivo o accidente.

Viña de dar un longo paseo, como soe facer a diario, durante o que sempre atopa a algún coñecido que lle dá esas pequenas noticias locais que non saen na prensa, quen está san e quen non, quen superou o covid ou quen ten postas as dúas doses da vacina. Tamén quen leva varios meses no hospital e non atopa mellora; coñecidos que sen ser da familia ou do círculo de amizades forman parte da veciñanza, como semáforos que nos din se a vida segue ou ten atrancos, pequenas faíscas para indicarnos que formamos parte da sociedade e cando ela padece padecemos nós. E mentres a auga coa súa temperatura ideal corría polo seu corpo, el ía rememorando esas notas con reberetes sentimentais, coma cando o profesor Barreiro (bibliófilo empedernido) lle dixo que antes se lle poñía un piso á querida e agora haillo que poñer ós libros. Esas novas que tiran pola anécdota e a lembranza facendo revivir a todas as persoas a quen non puidemos despedir debidamente.

Xa sabemos que o pracenteiro momento da ducha maniféstase de mil e unha maneiras, ata o punto de que nela se alonga ese intre de sosego e reflexión, nela canta o máis tímido e demórase o máis apurado executivo.

Ese día a Xulio tamén lle falaron dun amigo a quen durante o obrigado enclaustramento lle entraran na casa e lle baleiraron todos os caixóns. Tan impactado quedou coa nova, que mentres a auga o aloumiñaba e se enxaboaba sen présa, con suave e demorada masaxe, sen máis control ca sentir o maino tacto da pastilla de xabón e a esponxa deslizándose polo corpo, formando unha escuma pola que, nin cando ó pousar a pastilla esta esbarrou da xaboeira, se molestou en mirar onde caera para que non lle entrase xabón nos ollos.