Para gustos


A Xunta leva un tempo aprobando novas normas sobre a paisaxe, arquitectura, urbanismo e territorio en xeral, pero para que funcionen plenamente temos que achegalas ao pobo. Non será de xeito inmediato, porque hai que darlle a volta á nosa mentalidade escornada de hai anos. É moi frecuente escoitar o dito «para gustos, cores» ou «sobre gustos non hai nada escrito». Dous mitos que non son certos, porque hai miles de libros publicados sobre gustos pero hai que lelos, e para facelo hai que ter aberta a nosa mente.

O das cores é máis complexo. Pensamos que as cores son cuestión de gusto, como dun bolso ou dun vestido se tratara. Somos os únicos europeos que pintamos as nosas casas como nos peta, e cambiar ese xeito de pensar non é inmediato, pero hai que dar o primeiro paso, e implementar tradición, educación, civismo, empatía e amor polo propio.

A liberdade que había para pintar as casas converteuse nun escaparate da personalidade dos seus donos, e tamén é unha radiografía sobre a súa identidade, que pode ser racional e colectiva, ou ben individualista e charramangueira. E temos que sufrilo os demais.

A ausencia dunha conciencia colectiva e de grupo ten como resultado casas pintadas de cores incribles, que aderezan normalmente con elementos barrocos ou churriguerescos: é como tapizar a louza do baño. Non é cuestión de que todas as casas sexan idénticas, senón de procurar unha harmonía que ofreza unha imaxe de sociedade culta e europea, e só se pode conseguir -como todo neste país- con moita educación, divulgación e concienciación e con sancións polo incumprimento.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
12 votos
Tags
Comentarios

Para gustos