Borobó


As mareas do tempo son ben curiosas. Moitas veces parece que vemos con máis detalle as moitas décadas de distancia que sucesos, non inmediatos pero si máis próximos. Por cousas de traballo, lembreime moito estes días de Raimundo García Domínguez, Borobó, o gran xornalista que se retirou e morreu na aldeíña de Trevonzos, en Boiro.

A Borobó debémoslle un dos maiores esforzos na reincorporación da cultura galega á prensa e os medios de comunicación trala Guerra Civil. Desde a dirección do xornal compostelán La Noche abriu as portas a moitos galeguistas que ata finais dos corenta tiveran moitas portas pechadas e vivir nunha especie de exilio interior. Foi tan importante o seu esforzo que La Noche acabou dando nome a unha xeración de intelectuais. Hoxe creo que ficou un tanto esquecido.

O mellor Borobó está nos seus libros Papeles de Borobó, onde compilou moitos dos artigos, e que son unha prodixiosa porta de entrada a numerosas curiosidades, intrigas e anécdotas históricas de gran valor.

Calquera persoa interesada na cultura galega atopará nesa colección (imposible de atopar hoxe nas librarías) mil mundos nos que se perder coa ironía, o humor e o texto fino de don Raimundo García. Alí souben, por exemplo, como o féretro de Rosalía pasou unha noite só -acompañado unicamente por unha meniña- na estación de Padrón o día que trasladaron o corpo de Adina ao Panteón de Galegos Ilustres. E mil historias máis.

Un bo proxecto de futuro sería facer que estes papeis puideran chegar a todos os interesados.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
1 votos
Comentarios

Borobó