Soidade(s) no val do Coroño

Gonzalo Trasbach (IN) SOMNIUM

BARBANZA

Sandra Alonso

10 ene 2021 . Actualizado a las 05:00 h.

É domingo. Día 3 do primeiro mes do 2021. Fai brétema pola mañá. Aproveitando a tregua que se deron a choiva e o vento, vas visitar o val do Coroño. A néboa cubría os campos, os piñeiros e as casas das aldeas, e ademais non deixaba ver as faldras e as cristas da serra do Barbanza. Mais a luz do sol acabou impoñéndose e a bruma foise disolvendo sobre o mediodía. Dende a atalaia de Bermo, o val lucía o seu traxe de xornada festiva. Estaba fermoso, pero, sen saber o por que, botaches de menos as anduriñas, as anduriñas que poboaban no verán todo o espazo aberto e luminoso deste territorio. E ao mesmo tempo recordas que a poeta ourensá Alba Cid, gañadora do Premio Nacional de Poesía Xove Miguel Hernández, é quen di, se non te enganas, no seu libro Atlas que as anduriñas «invernan baixo as augas, na calma hipnótica dos lameiros».

Lembras e botas de menos as súas incansables filigranas nos atardeceres de xullo, pouco antes de lles deixar o espazo para os morcegos, que nesa hora aínda levan as lagañas nos ollos, motivo polo cal acaban petando contra algunha rama que sobresae e se mete no camiño, entre as casas de parda tella das aldeas.

Miras os campos sós. Pero eles tamén che miran. Non hai ninguén. Nin animais. Mentres, nun cornecho a túa mirada tropeza coa figura da egua Lúa. É branca, pero está algo enlamada. Pace calmosa nun pradiño preto da súa corte. E namentres a observas, recordas e enumeras as mans e as legoñas dos milleiros de xeracións que cavaron e comeron de traballar estas terras, moitas delas arestora deixadas ao seu libre albedrío.