Outono en Santo Amaro

Francisco Ant. Vidal

BARBANZA

EDUARDO PEREZ

21 nov 2020 . Actualizado a las 05:00 h.

Nestes tempos que nos tocan, aproveitamos a saír para dar un paseo nesa hora en que a luz é unha penumbra e na radio falan de cousas distendidas, pero non sei por que, os pés, sen premeditalo o cerebro, lévannos por onde eles queren, é como se tivesen autonomía propia e cando non hai unha dirección específica marcada, aló eles motu propio me arrastran a recunchos por onde, nalgún caso, levaba anos sen pasar. Este mes, seguramente por ser o mes dos defuntos, os pés decidiron pasar por diante do coruñés cemiterio de Santo Amaro, lugar de eterno descanso para os seus inquilinos e de permanente lembranza para nós; ese camposanto que semella unhas gradas «en suave declive sobre a ría», como di o escritor X. M. Monterroso Devesa no seu libro-guía sobre este lugar onde tantos persoeiros repousan.

Non son afeccionado a visitar cemiterios (non me entendades mal), cada un de nós temos os nosos lugares de lembranza e memoria nas nosas vilas, pero si me gusta parar de cando en vez en Iria para ler a placa que recorda onde un día descansou Rosalía ou en Boisaca, onde se xuntan nun recuncho, Aurelio Aguirre, Valle Inclán, Antón Fraguas e Díaz Pardo, para non esgotar conversas. Pero este coruñés onde repousa Murguía en compaña do seu fillo Ovidio e algunhas fillas, Curros, Pondal, Lugrís, os Villar Ponte, Tettamancy, Francisca Herrera, Juana de Vega e tantos persoeiros da nosa historia e da nosa cultura, músicos, escritores, pintores, historiadores, políticos, empresarios e artesáns, converten a este nun verdadeiro panteón de galegos ilustres a quen non lles importa compartir edificio, ás veces, con outros doutra catadura sen facer certo iso de que a morte iguala, porque uns permanecen na memoria e outros no arrepío, uns en solemnes panteóns e outros a ras de chan, uns son lembrados con flores e outros co esquecemento.

Aquí é de supoñer que nunca remata o debate, e preguntámonos que se dirán Seoane e Llorens os dous pintores veciños de apousento ou Fernández Flórez e Pérez Lugín tan cerca o un do outro. Se puidésemos escoitalos estou seguro que sería un verdadeiro pracer contrastar a diferenza de opinión de Moncho Valcarce e o señor Barrié ou de Pucho Boedo discutindo de música con Canuto Berea ou co mestre Chané agora que nada lles mete apuro, alongando a conversa sen preocuparse polo paso do tempo, como o santo que lle dá nome a este lugar se despreocupou mirando un xardín durante trescentos anos equivalentes a un suspiro na eternidade.