A arte secuestrada

Francisco Ant. Vidal

BARBANZA

29 jun 2019 . Actualizado a las 05:00 h.

Hai anos, un compañeiro de clase levoume á súa casa, onde me chamou a atención un gravado de Dalí presidindo o salón. Cando aquel viu que me dirixía a miralo, faloume do que pagaran por el e do certificado de autenticidade que gardaban cos documentos máis importantes da familia, pero non soubo dicirme que pretendía dicir o autor con aqueles debuxos que parecían sacados dun pesadelo.

O famoso anacronismo da película Titanic, en que un millonario leva consigo un cadro de Picasso, debería servir para que nos preguntásemos para quen é e para que serve a arte, se é adorno, investimento ou iso que alguén deu en chamar sentencia escrita con imaxes. Cando un coleccionista privado chega a pagar unha fortuna por unha obra que logo quedará vedada ó reto dos mortais, tamén cabe preguntarse se o artista traballa para quen pode mercala ou para quen pode admirala.

Por aí andaban as nosas preguntas estoutro día, cando fixo escala a poucos metros das nosas casas o modernísimo, carísimo e fabulosísimo iate de Karim Aga Khan, un potentado a quen se considera descendente directo de Mahoma, e non nos podemos imaxinar, vendo como é por fóra, o que pode levar dentro, como levan tantos outros barcos polo estilo, onde se adoita decorar os camarotes, vedados ó resto do mundo, con cadros e esculturas que para os seus fachendosos donos son máis unha mostra de orgullo e poder ca unha expresión iconográfica. Obras de cuxo trato chegan ata nós casos arrepiantes como o da festa que se celebrou abordo dun deles e o tapón dunha botella de champaña foise espetar contra un Picasso que decoraba un dos salóns, ou aquel exceso de limpeza con estropallo e quita graxas despois de que un neno nifroso estampase as sopas do almorzo contra un retrato que lle parecía feo.