María del Carmen Rey: «A vida é inxusta dende o berce: uns todo e outros nada»

Encarna Pego

BARBANZA

ABRALDES

Descubriu a súa paixón pola literatura na biblioteca do internadoMaría del Carmen Rey Núñez Labrega e escritora

28 jun 2019 . Actualizado a las 05:00 h.

Coa porta aberta a este verán que non quer entrar, teño o pracer de compartir sobremesa cunha rara avis que decidiu un día saír do seu paraíso labrego de Mazaricos -onde as súas eguas son personaxes de primeira e as súas vacas rubias galegas acoden á súa chamada brincando coma cadeliños-, para partillar connosco as súas historias de ficción, pero con moito de realidade galega. A Mari Carmen cústalle soltarse, pero a morna tarde noiesa vai conseguindo que se abra en canal para contarnos a súa transición de labrega a novelista.

?Fálanos da túa relación coa literatura.

-Gustoume ler desde pequena. No internado de Bañobre descubrín aquel tesouro de Biblioteca onde pasaba todo o tempo que podía lendo contos, vidas de santos, a Stephen King (a serie Carrie), García Márquez... Lembro que axiña me deu réditos isto de ler, porque máis dunha compañeira me pedía que lles fixese as súas redaccións; e eu aceptaba a cambio dunha goma de mascar. Ese foi o meu primeiro negocio literario. Tamén lle tirei rendemento noutros aspectos. Alí tiñamos que facer nós a limpeza e todo o traballo, e algunhas rapazas preferían limpar elas a miña parte a cambio de que eu lles contase contos. E facíao encantada, claro.

-De onde che vén a inspiración para escribir?

-Visitando un día o monte Pindo, chegoume a historia da primeira novela, Escapados. Non lera nada sobre o tema, pero pensei que alí, seguramente, tiñan sucedido moitas cousas. As historias que me contou a avoa do meu fillo sobre a Guerra Civil, mais a miña propia intuición, iluminaron o argumento: unha acción que se prolonga durante vinte e tantos anos. Tempos de grandes penurias económicas e irreconciliables antagonismos políticos que sacou o mellor e o peor do ser humano, e nos que sobreviven os personaxes asediados pola violencia, a soidade e a precariedade deste contorno do Pedregal do Pindo, abrupto, solitario e bravío, que acentúa o dramatismo da vida dos fuxidos.