O efecto antiplacebo

Francisco Ant. Vidal

BARBANZA

06 abr 2019 . Actualizado a las 05:00 h.

Un dos amigos con quen comparto parladoiro chegou este xoves todo compunxido. Foi facer unhas análises rutineiras e saíulle o indicativo da próstata no límite. Andou toda a semana buscando en Internet e témolo coa moral polo chan, convencido de que o máis leve que lle agarda é a amputación das súas partes virís. E como hai uns días nos tocou falar do placebo, Xulio aproveitou para profundar no seu antónimo por natureza: o efecto antipalacebo, pois se o outro é un absurdo da menciña, a pesar do moito alivio que pode aportar, estoutro ademais de absurdo é nocivo. Aquel é inocuo e estoutro pernicioso.

Tan malvado coma esas páxinas que todo o saben, nada solucionan e nos poñen de mal xorne, é un curandeiro irresponsable e digno de ser denunciado, de quen nos falou outro dos amigos do parladoiro, quen acaba de pasar por un proceso canceríxeno e procurou naquel algo de alivio. O tipo recibiuno na súa consulta expoñendo un amplo currículo de curacións milagrosas baseadas nunha simple dieta que calquera con dous dedos de fronte recoñece inadecuada, e alardeando de ter sacado do pozo da amargura a moitos doentes a quen os médicos desafiuzaran.

Presume este de terse levantado el mesmo da mesa de operacións por inspiración, non sei se divina ou endemoñada, e curou todos os seus males sen pastillas nin bisturí, só cunha alimentación exclusiva a base de froita da súa horta, porque segundo el é a fonte de toda a enerxía da vida; asegurando, con asombrosa prepotencia, que os médicos aínda teñen moito que aprender e esas cousas que el sabe tampouco se ensinan nas facultades. Logo, tras contarlle todos eses fantásticos prodixios e explicarlle os principios básicos da súa ciencia, mandoulle sacar a lingua, palpoulle a cicatriz, miroulle o branco dos ollos e concluíu que a cousa non pintaba ben se seguía co tratamento prescrito polo oncólogo. Non hai cousa máis perigosa ca outorgarse títulos que non se teñen.