Emigrantes retornados


Fai anos estiven destinado no instituto de Bacharelato de Cee, ao lado estaba o de FP cunha dotación de material que poucos centros en España tiñan. Tanto o edificio como a súa dotación foran doados por un emigrante, Fernando Blanco, que pensaba, coma moitos, na educación fronte á emigración. Cando retornaron os restos de Castelao, viñeron acompañándoos emigrantes de Arxentina e Uruguai, que non foron ao acto oficial celebrado en Bonaval, senón que preferiron celebralo en Rianxo, fronte ao seu busto de bronce, doado polo Centro Galego de Montevideo. A semana pasada estiven no cemiterio de Mondoñedo visitando a tumba de Cunqueiro, a de Pascual Veiga e a de Leiras Pulpeiro, a súa lápida foi financiada por emigrantes, que viron nel o apóstolo dos traballadores. 

O himno galego estreouse na Habana e A rianxeira compúxose en Bos Aires; estes feitos falan da vida dos emigrantes galegos que, por todas partes, séntense orgullosos do seu. Non fai moito, un capitán da mariña mercante contoume o orgulloso que se sentiu ao ver que na Quinta Avenida, o Día da Hispanidade, desfilaba a banda de música da Deputación de Ourense tocando a Alborada de Veiga e o himno do Antigo Reino de Galiza

No 2009 estiven en Bos Aires. Visitei unha residencia, na que a maioría eran galegos. Nunha cadeira de rodas, unha muller de cerca de 90 anos acércase a min e dime: «Eu son de Vilagarcía». «Eu de Abanqueiro», repliqueille. Vin como os ollos se humedecían: «Eu xa non volverei, porque a miña pensión non me dá e aló tampouco teño a ninguén, pero tódolos días cando me levanto penso como estará o mar polas Lobeiras ou polas Biriñas».

Así é a nosa xente, e por iso doe que emigrantes retornados se pregunten se fixeron ben volvendo á súa terra e percorrendo rúas e prazas pedindo xustiza. En setembro fixo cinco anos, xa van no alén moitos, porque somos xente de 70, 80 e 90. Saben que non loitan só polo seu, senón por todos os que tiveron que abandonar a súa terra para sacar adiante aos seus. Case todos con achaques, algún grave, pero aí están tódolos mércores finais de mes. Temos que convencelos que fixeron ben retornando, que a súa terra é máis deles que de ninguén, que esta inxustiza ten que rematar, que non pode ser certo que os estranxeiros xubilados que nunca traballaron en España agora veñan aquí e non teñan obriga de declarar, e os nativos traballando fóra para poder manter aquí a súa familia sexan tratados como defraudadores. Portugal solucionouno, nós, como nos barcos do Gran Sol, pola popa, coma sempre.

Os retornados estafados, os de Noruega abandonados, a emigración que non para, o Estado amnistiando aos alegres evasores e asfixiando aos suorentos importadores, será a modernidade?. Xosé Deira. Boiro.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Comentarios

Emigrantes retornados