Meu avó, de pequeno, contoume unha historia inquedante que aínda me arrepía (un pouco) hoxe. Falábame de que cando andaban no mar, ás veces ao recolleren as redes, vían baixo a auga a uns nenos que miraban para eles. Eran moi esbrancuxados, tiñan unhas grandes pupilas e fitábanos sen pestanexar.
Como bo galego, meu avó tendía a rematar as historias de medo cun chiste, para que non se lle tomara demasiado en serio. Falaba de que unha vez lle caera a un compañeiro un paquete de tabaco e un de aqueles nenos afogados llo devolvera enganchándoo nunha rede. Iso si, o neno quedara cun cigarro e fumábao baixo a auga con degoiro.
O mar é un pouco esa historia: algo pavoroso e ao mesmo tempo xeneroso, é terrible e nutricial. Non sei de que estraño recanto da mitoloxía das rías baixas naceu esa historia de pálidos nenos submarinos, pero parecía instalada no fondo da psique destes mariñeiros, como se fose unha verdade oceánica. Como aquela outra de que a morte pode chegar en calquera momento. É certo que unha tripulación e un patrón experimentado saben como enganala, pero ela sempre está disposta a trabar. E abofé que o fai.
Hai que ter moita valentía para saír ao mar despois de ver que o océano papou sen misericordia unha tripulación. E aquí é onde se demostra outra gran verdade do ser humano. O amor por sacar adiante os teus é máis forte que calquera dos medos e a as prevencións. O mar dá, e o mar quita.
Unha aperta moi agarimosa ás familias que a partir de agora van ter esa certeza.