Decibelios

Unha xornada dedicada ao recoñecemento das aves polo canto


Este día asistín na compaña dun amigo naturalista a unha xornada na illa de Cortegada. O encontro, organizado polo Padroado do Parque Nacional das Illas Atlánticas, estaba dedicado ao recoñecemento das aves polo canto. Alexandre, o técnico que impartía a sesión práctica, non deixou de abraiarnos cos seus coñecementos: entre o coro de melodías que nos envolvía, o mesmo identificaba a parolada dunha papuxa das amoras, o reclamo nupcial dun picafollas, como o tsi-tsi-tsi dun ferreiro bacachís. Puidemos escoitar o tuiiit das rubideiras, o canto territorial dos merlos, e mesmo o redobre do peto sobre o toro dun piñeiro.

O guía, ante o noso asombro, foi quen de imitar a chamada onomatopeica do pimpín, a voz de alarma do carrizo, ou conseguir que unha escribenta, ante a presunta invasión do seu territorio, lle respondese con enfado.

No camiño de volta, o bocexar do meu compañeiro interrompeu o silencio reflexivo no que ambos nos sumiramos. Aquel seu abrir de boca tróuxome de volta do lugar ao que a visita da mañá me retrotraera, o universo sonoro da miña nenez: o xa esquecido canto do cuco que, chegado o mes de abril, adoitaba empoleirarse no alto dun carballo na fonte de Perocas, o bub bub da parella de bubelas que aniñaba nun muro da horta da nai de Serafín ou o oulear da curuxa na casa vella da miña bisavoa de Vista Alegre.

Mostras de cansazo

Cando lle preguntei polas visibles mostras de cansazo que amosaba, contestoume que a noite anterior apenas conseguira durmir. No baixo da casa a carón da súa, explicoume cun ton de voz entre anoxado e desesperanzado, abría un local de ocio nocturno e ás noites dos venres, os sábados e todos os festivos os amplificadores boureaban con saña. Se as sumas, só son unhas 150 noites ao ano, engadiu sarcástico, e unha vez que o retumbe dos baixos se mete nos miolos o verbo durmir faise difícil de conxugar. Durmo, dormes, dorme, durmimos, durmides, dormen; ata a flexión do u e do o da primeira sílaba fano ben enleado de pronunciar.

O querer saber -inxenuo de min- se o establecemento non estaba insonorizado, explicoume, procurando non alterarse, que o local non só carecía do obrigado illamento acústico senón que o dono poñía o volume que lle petaba e, sen importarlle normas nin horarios, botaba o peche á hora que el lle reinaba.

Sen tempo para reflexionar sobre o que me estaba a contar engadiu, tentando disimular un novo bocexo, que as protestas e denuncias nada conseguiran: ante as queixas, oídos xordos; ou peor aínda: palabras falsas, mentiras.

Aquel sábado, o canto coral dos liñaceiros e o tsi-tsi-tsi apresurado dunha estreliña riscada acompañaron o meu sono. Ao espertar, co peteirar do peto real a resoar aínda nos miolos, escoitei dende alén da ventá do cuarto o rechouchío do rabirrubio, o máis mañanceiro de entre os paxaros que habitan no xardín, e, ao pouco, o sibi sibi do xirín anunciou que as raiolas do nacente xa acadaran o bico da maceira. Daquela coidei con pesar que, quizais, o meu compadre aínda andaría ás voltas no leito, enleado no intento infrutuoso de conxugar o verbo durmir: afogando, unha vez máis, os seus soños en decibelios.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
5 votos
Comentarios

Decibelios