Changui: «É bo saber que non estamos sós»

Un gol do ariete e directivo deulle a primeira vitoria do curso a un bloque que traballa para salvarse

.
s. g.
Ribeira / la voz

Coñecedor da área como poucos, Marcos Yáñez, Changui, (Boiro, 1977) festexou de novo un gol sobre o céspede de Barraña. Fíxoo no último segundo, cando o Laracha estaba a piques de restarlle dous puntos. Do que sentiu no campo falou onte nos micrófonos de Radio Voz, onde non esquivou ningunha pregunta.

-O que aconteceu o domingo non estivo nada mal.

-Estivo moi ben. Non só por min, que regresaba a Barraña e a vestir esta camiseta, senón tamén polo equipo, pola afección e pola directiva que traballa comigo. Intentamos arranxar tódolos erros que se cometeron no pasado para sacar este barco adiante.

-¿Cantos anos estivo sen poñer a zamarra do Boiro?

-Nove, son moitos para unha persoa que se identifica con este club. Tiven que ir xogar a outros equipos porque no do meu pobo había unha xente que só quería deportistas de fóra e que gastou os cartos en traer futbolistas que non ían a sentir as cores como os da casa. Así foi como terminou o proxecto.

-¿Esperaba regresar nestas condicións? ¿É Changui o salvador da entidade?

-Síntome partícipe dun grupo que intenta salvar ao Boiro, porque aínda non o conseguimos. Temos unha débeda económica importante, pero véxome con capacidade, xunta á directiva, afección e empresarios que botaron unha man para que o Boiro dentro duns anos sexa o que sempre foi, un bloque de aquí, cun 70-80 % de xogadores da comarca.

-A canteira será unha pedra fundamental.

-A nosa intención é traballar para que a base se vexa no primeiro conxunto. O paso inicial que demos foi xuntarnos coas escolas do Concello de Boiro. Non tiña sentido que unhas categorías estiveran nun lado, e outras noutro. A meta é formar mozos para que poidan chegar ao Boiro e que, nalgúns casos, o club sexa un trampolín cara Segunda B, Segunda ou incluso Primeira.

-Volvendo ao domingo, ¿foi este gol diferente?

-A verdade é que si. Foi un dos que máis celebrei. Polo que significa, polo que levamos loitado estes meses, pola directiva, xogadores que confiaron en nós e desestimaron ofertas maiores e tamén pola grada de Barraña e os socios. Os puntos eran moi importantes e a día de hoxe síntome moi contento.

-¿Había moita xente no campo?

-Sobre unhas 500 persoas, e iso que era un bo día de praia. É fundamental para nós, porque este proxecto baséase no apoio dos seareiros. Non están fallando e creo que será así toda a tempada.

-¿En que pensou máis, nas entradas ou no encontro?

-Máis no partido, claro, pero é bo saber que non estamos sós, que hai unha masa social detrás. É clave para seguir traballando.

-¿Canta é a débeda do club a estas alturas?

-Máis ou menos, sen maiores imprevistos, está en 300.000 euros. É unha suma grande para un club dun pobo, pero co tempo intentaremos saneala. Niso vamos a estar nos próximos catro anos.

-¿E o presuposto deste ano?

-Pode que sexa un dos máis baixos da liga, non creo nin que chegue aos 160.000 euros contando cos xuvenís.

-A débeda é o dobre.

-Si, si, tranquilamente. Estanse portando moi ben con nós as empresas ás que se lle debe, déronos facilidades de pago. Queremos emendala en tres-catro cursos, pero tamén debemos ter aos xogadores ao día. Quizás noutro sitio sería imposible saír desta situación, pero aquí estamos vendo que podemos. Vamos a tardar, pero o económico non vai afectar ao deportivo. A idea que temos é involucrar á canteira neste club, sexa cal sexa a categoría dos sénior.

-É algo clave para atraer público ao campo cada domingo.

-Si, é importante esa ilusión que espertas nos nenos e nas familias si se ven identificados coa xente que está no campo. Gustaríanos seguir en Terceira, porque sería máis rápido para pagar a débeda, pero o plan non vai cambiar. Queremos traballar para tódolos rapaces de Barbanza.

-¿Que ocorre coa base na zona?

-Cada un mira polo seu, o equipo está por enriba dos xogadores. Cando ías buscar un mozo para competir unha categoría por enriba, ou para intentar ascender, non cho deixaban ir si eras o Boiro ou o Ribeira. Esa idea temos que cambiala, as directivas teñen que mirar o mellor para os nenos, non para o propio club.

-¿Como che ven os compañeiros no vestiario?

-Dende o primeiro momento deixei claro que, nos adestramentos, son un máis do vestiario. Cando estou no club, teño que exercer de presidente, pero saben diferenciar ambas cousas. A situación era complicada e se podo botar unha man no campo e aforrar uns cartos e unha ficha pois mellor que traer a alguén de fóra que non sabes o que che vai aportar.

-¿Marcará en Vilalba?

-Ogallá, ou calquera compañeiro. Toda a temporada tocará sufrir e loitar para salvar a categoría, temos que ser fortes.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
1 votos
Comentarios

Changui: «É bo saber que non estamos sós»