Seguro que lles ten pasado unhas cantas veces porque é un clásico da vida. Esas persoas que, dun día para outro, fan como que non te ven nos sitios; vólveste invisible para elas, e conseguen saudar a todo o mundo nun evento evitando cruzar a súa ollada coa túa. Saben a que me refiro: non tanto a un amigo próximo como a esas persoas que tratas de forma ocasional, pero cordial.
Cando era máis novo e máis inseguro, esas cousas preocupábanme. Preguntábame que lle tería feito a esa persoa, ou se lle terían dito algunha trola de min, se se me escaparía algunha burrada cunhas copas de máis, se lle debería cartos... Pero unha das vantaxes de madurar é que a perspectiva ao respecto cambia. Hoxe escacho da risa con estas situacións.
Nun país coma o noso, unha auténtica potencia en reviradismo humano, considero cruzada persoal a expansión do defrontismo: o deixar de intrigar por detrás, de comerse a cabeza con díxome e díxomes, e aprender a dicir ás cousas ás claras e con elegancia. Non hai nada máis valioso no mundo que as relacións humanas.
Cantas situacións penosas, canto malgasto de proxectos teriamos aforrado cun pouco máis de defrontismo! Así que nestas situacións, para terror da miña parella, o que fago é acudir ata esa persoa que me ignora, abrir os brazos coma un petrucio e saudar escandalosamente.
Non nego o goce perverso ao ver a cara de sorpresa hipócrita. O meu obxectivo, sen embargo, é moito máis simple: a vida é demasiado curta para gastala en parrandas de outeiro.