Salgaduras e abandonos


Digamos que un abandono non é o mesmo ca unha derruba. Nunha construción abandonada inzan as plantas que mastigan a indiferenza; moi amodo, van apertando os muros ata afogalos por inanición, por pura asfixia mecánica. Na derruba, pola contra, os materiais caen ao baleiro nunha sorte de rede de arame: cristais, cerámica, tellas, trabes de madeira nobre, moluscos... Daquela, no desleixo da fábrica, percíbese zumegar un silencio inducido pola invernía, zoa coma o ruxido das tripas cando rosman a fame. A derruba prefire o caos. Ás fiestras antóllaselles prolongar a agonía dos cascallos polos seus vans, con maior perspectiva, porque o entullo vén sendo un berro que podreceu no espazo e no tempo. Se o desleixo se produce nunha conserveira, talvez aínda se poida recender o salitre e a graxa do peixe que alí latexou, pero ha de recoñecelo ben só o salgador. Na derruba, confúndese o cheiro do mar co radon do granito e solidifican os mínimos restos nunha espiña dorsal quebrada.

Entre os muros dunha conserveira abandonada (un naufraxio fóra de lugar) aínda sobrevive a elegancia do oficio. Consérvase no útero dun mar que nos precede, trousando o exceso de sal contra a ribeira. Nas súas paredes espidas só a ollada do voyeur pode fecundar as posibilidades do tempo.

FOTo JUAN JOSÉ DOVAL RIVADEMAR

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Tags
Comentarios

Salgaduras e abandonos